Wykonaj szybkie vavada logowanie, aby uzyskać dostęp do swojego konta i ulubionych gier. Bezpieczna platforma z szybkimi wypłatami, szeroką ofertą slotów i całodobowym wsparciem dla polskich graczy.
10 stycznia 2005 roku w Domu Dziennikarza w Warszawie odbyło się Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Klubu Krytyki Teatralnej, wieńczące czteroletnią kadencję Zarządu. Przewodniczącym Klubu na nową kadencję został wybrany jednogłośnie (w bezpośrednich wyborach) dotychczasowy prezes, Tomasz Miłkowski.
Dowiedz się więcej »Po Walnym Zebraniu Klubu Krytyki
Refleksje na marginesie wieczoru klubowego w Klubie Lekarza (2 grudnia 2004), którego bohaterem był prof. Jerzy Woy-Wojciechowski. Laudacja poświęcona profesorowi została opublikowana w „Yoricku” nr 4 i nosi tytuł „Wspomnień czar”. Dowiedz się więcej »Pięćdziesiąt lat minęło
111 Tomasza Mana, czyli zdławiony skowyt na początek
Zakończył się przegłąd nowej dramaturgii w Teatrze Narodowym, poddawanej próbie sceny w utworzonym rok temu Laboratorium Dramatu. Podstawowym niedostatkiem przegladu był brak nowych wybitnych propozycji poza 111 Tomasza Mana, które dotrzymuje kroku wcześniej wprowadzonej na afisz Koronacji Marka Modzelewskiego. Dwie warte uwagi sztuki w ciągu roku – to mało czy dużo? Myślę, że dużo!
Dowiedz się więcej »Nowa dramaturgia w Narodowym
Ubumoda trwa
Nie przemija moda na Ubu. Po niedawnej realizacji filmowej (Piotra Szulkina) i operowej (patrz recenzja Anny Leszkowskiej, nr 1 Yoricka) najnowsza „Literatura na Świecie” przynosi nowe tłumaczenie „Ubu króla”, do tej pory znane z przekładu Boya, Jana Gondowicza, który nie od dzisiaj interesuje się twórczością Jarry’ego, zwłaszcza jego cyklem „ubistycznym”. Dowiedz się więcej »Ubu triumfuje
2 grudnia 2004 w Klubie Lekarza odbyło się spokanie klubowe AICT, którego bohaterem był prof. Jerzy Woy-Wojciechowski. Towarzyszyli mu m.in. małżonka, Wiesław Gołas i Mieczysław Gajda. Wieczór poprzedziła laudacja Justyny Hofman-Wiśniewskiej. Dowiedz się więcej »Wspomnień czar
Hamlet bliski obłędu ale nie szalony
Dramat Williama Szekspira wystawiony na deskach Teatru im. J. Osterwy w Lublinie niewątpliwie przejdzie do historii tego teatru.
Reżyser Krzysztof Babicki skupił się na tragedii rodzinnej, ukazując bohaterów wplątanych w koronkowo utkaną intrygę i w bratobójczą zbrodnię. Pokazani są ludzie z krwi i kości, z bardzo wnikliwą psychologiczną analizą, każdej z postaci. Sukcesem tego przedstawienia stał się przede wszystkim świetny dobór aktorów. Dowiedz się więcej »Hamlet Babickiego w Lublinie
Skąd się biorą dziurki w serze?
Takie pytanie zadawał niczym refren Bogusław Kierc podczas dyskusji o warsztacie aktora w teatrze jednoosobowym. Tradycyjnie bowiem we Wrocławiu, w trakcie corocznych międzynarodowych spotkań teatrów jednego aktora (WROSTJA) oprócz spektakli toczą się spory wokół tej specyficznej formy teatru.
Ślub, czyli wypisy z PRL
Niewiarygodne? A jednak… Andrzej Pawłowski najwyraźniej pozazdrościł swawolnym interpretatorom Szekspira i sam – znawca Gombrowicza wszak wyśmienity – postanowił wpisać w Gombrowiczowski Ślub krótki kurs historii PRL. Dowiedz się więcej »Czytanka z Gombrowicza
Off-teatr w Powszechnym
Sztuka Krzysztofa Bizia, Porozmawiajmy o życiu i śmierci, pokazywana właśnie na mikroskopijne małej nowej scenie warszawskiego Teatru Powszechnego, w tzw. Garażu Poffszechnym, to dramatyczne wołanie o porozumienie, o rozmowę, zawarte już przecież w tytule. Dowiedz się więcej »Bizio na Pradze
Andrzej Łapicki: Narzekać z wdziękiem
Nikt już nie umie grać Fredry, nikt Musseta,
Frak uwiera bardziej niż zbroja Makbeta.
***, Andrzej Łapicki
Charakterystyczne polskie narzekanie nie omija żadnej z dziedzin życia społecznego, a więc i teatru. Nie jest od niego wolny Andrzej Łapicki, niedawny dostojny jubilat, którego 80 rocznicę urodzin obchodziliśmy 8 listopada uroczyście na scenie warszawskiego Teatru Polskiego.
Na początku jest dobrze: Narty Ojca Świętego zaczynają się z klasą. Oto grupa biesiadników podczas niezłego opilstwa wyśpiewuje okolicznościowe piosneczki, ubogacając się duchowo niepomiernie (szczególnie z klasą czyni to Grzegorz Małecki, niby anioł wstępujący żywcem do nieba wraz z pieśnią), kiedy wpada do izby rozśpiewanej zziajany ksiądz Kubala ze sprawdzoną wiadomością jakoby do Granatowych Gór miał przybyć – niczym Gogolowski rewizor – z potajemną pielgrzymką Ojciec Święty, za młodu szusujący po pobliskich stokach, a teraz stęskniony za dawnymi laty.
Dowiedz się więcej »Na nartach z Pilchem w Narodowym
Gdy Tomasz Miłkowski wymyślił i obmyślił YORICKA pomyślałam: oho, poważna sprawa. Gdy w tym danym jakby obiekcie uruchomił Lożę (dwa w jednym to takie na… Dowiedz się więcej »Fotel wirtualny
GLOORIA!
Był chór Marka Dąbrowskiego, był sztandar, był Chopin, „Gaudeamus”,były mowy, byli laureaci. Wspaniali laureaci, ludzie, którzy dbają o to abyśmy zdrowi byli. I była, naturalnie, zaproszona publiczność, błyskały flesze. W Starej Pomarańczarni duch króla Augusta przypatrywał się nowemu theatrum, bardzo tym razem specyficznemu, bo z teatrem mającemu niewiele wspólnego a teatralnego bardzo. A wszystko to za sprawą prof. dr hab. n.med. Jerzego Woy – Wojciechowskiego, który rzecz ową super teatralnie przedstawił. I wykonawcom, którzy z teatrem tyle maja wspólnego, że i coraz na widowniach jako widzowie zasiadają. No, niektórzy z nich, tych lekarzy znamienitych, mają za sobą przeszłość teatralną, jak choćby sam Jerzy Woy – Wojciechowski, który swego czasu kabaret „Eskulap” założył i był w nim reżyserem, kompozytorem a i aktorem niejednokrotnie. Ale ad rem…
Po raz czternasty już wręczono naszym wybitnym eskulapom, nie tylko tym bardzo utytułowanym, medal „Gloria Medicinae”. Medal to szczególny, bo przyznawany od czternastu lat przez Kapitułę Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Lekarze lekarzom – to rzecz cenna i zarazem szczególna. Na te dwie godziny zniknęły spory, zniknęła zawiść, zazdrość, wzajemne urazy, niechęci, walki.
Fotel gościnny Walentyny Trzcińskiej: o spektaklu arabskim w Warszawie Dowiedz się więcej »Al-Hamlet
Na swój benefis (70 urodziny, a wkrótce 50 lat na scenie) wybrał Zbigniew Zapasiewicz jednoaktówki Becketta, w tym legendarną Ostatnią taśmę, w której triumfy święcił Tadeusz Łomnicki. Nie po raz pierwszy idzie Zapasiewicz repertuarowym tropem swego starszego kolegi (Król Lir, Salieri w Amadeuszu), co warto odnotować, ale może ważniejszy jest ten wybór akurat teraz: Becketta się teraz nie „nosi”, stał się niemodny, uważa się nawet, że wyeksploatowany, że butwieje i nadaje się na półkę ze starzyzną. Artysta jednak zwraca się właśnie do niego, być może świadomie wracając do czasu swego debiutu – kiedy bowiem Zapasiewicz wkraczał w życie zawodowe jednym ze sztandarowych spektakli przełomu październikowego było Beckettowskie Czekając na Godota w warszawskim Teatrze Współczesnym.
W numerze lipcowym m.in.: relacja Macieja Misiornego z festiwalu Teatru TV rozmowa Justyny Hofman-Wiśniewskiej z Adamem Hanuszkiewiczem druga część wywiadu Klemensa Krzyżagórskiego z Krzysztofem Rauem… Dowiedz się więcej »W numerze lipcowym (2004)
W numerze majowym m.in.: Anna Leszkowska o Ubu Królu rozmowa Justyny Hoffman-Wiśniewskiej z Dorotą Stalińską rozmowa Klemensa Krzyżagórskiego z Krzysztofem Rauem felieton Witolda Fillera recenzje,… Dowiedz się więcej »W numerze majowym (2004)
Po spotkaniu klubowym z autorem książki „Distancia, Witoldo”, Krzysztofem Miklaszewskim
23 listopada zakończyły się 38. Wrocławskie Spotkania Jednego Aktora. Dowiedz się więcej »WROSTJA
Prezentujemy debiut translatorski oraz parafrazę monologu Violi z Wieczoru Trzech Króli Szekspira pióra Zuzanny Talar.
Dowiedz się więcej »Debiut translatorski: ćwiczenie z Szekspira
