reż. Katarzyna Minkowska, prezentacja warszawska w Teatrze Dramatycznym, 28 maja 2025.
Spektakl na pograniczu poezji i literackiego kabaretu, utrzymany w onirycznej aurze i poetyce ruchomej anegdoty (wedle nomenklatury prof. Ireny Sławińskiej). Wolę używać tego określenia niż patchworku czy kolażu, bo istotą tego spektaklu jest przenikanie rozmaitych planów czasowych i sytuacyjnych (a nie montaż) powiązanych głównym zamysłem, ale o dość rozluźnionej dramaturgii. Tworzy to siłą rzeczy pewne luki narracyjne, które widz musi sam uzupełnić, nie zawsze z dobrym skutkiem. A więc istnieje ryzyko odrzucenia.
Jednak opłacalne, skoro konstrukcja nośna daje szansę odmalowania duchowego wnętrza głównych bohaterów. Jest ich troje: sąsiad umierający w domu opieki (i w nieco młodszej wersji we wspomnieniu), trzydziestolatka, która go odwiedza i wspomina swoje dziewczęce spotkania z intrygującym sąsiadem, i wreszcie matka, najpierw wścibska i nieznośna, ale potem uniesiona nowymi wyborami życiowymi, stająca do walki z głupotą i nienawiścią do obcoplemieńców (znakomita w tej roli Halina Rasiakówna). Są jeszcze postacie poboczne, a wśród nich występujący w kilku rolach (drzewa, urzędniczek/ urzędników pocztowych, akuszerki) Michał Opaliński, którego talent charakterystyczny sprawia, że publiczność ulega oczyszczeniu. Zresztą ten efekt katharsis mimo mrocznych niekiedy wątków powstaje także dzięki roztańczonemu finałowi, dającemu nadzieję, że jednak można odnaleźć nie tylko swoją ścieżkę, ale i wcale rozlegle terytorium zamieszkałe przez ludzi życzliwych.
Katarzyna Minkowska dała kolejny dowód swego wyczucia społecznej wrażliwości. Nawet jeśli można by zrezygnować z niektórych wydłużonych sekwencji, spektakl spełnia oczekiwania widowni stęsknionej ukojenia, mimo a może właśnie za sprawą dotkliwych doświadczeń i wrzasku dobiegającego z rozhuśtanego emocjami świata.
Kto tak biegle potrafi opowiadać dowcipy o krowach pałaszujących wiśnie na drzewach albo ukazywać perypetie petentki starającej się o paszport, potrafi także prowadzić wędrówki w czasie, tam i z powrotem.
Do oglądania, nie tylko dla pociechy.
Tomasz Miłkowski
reżyseria: Katarzyna Minkowska
dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo... More: Joanna Połeć
adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... More: Joanna Połeć, Katarzyna Minkowska
scenografia: Łukasz Mleczak
reżyseria świateł: Monika Stolarska
wideo: Marek Kozakiewicz
kostiumy: Jola Łobacz
muzyka: Wojciech Frycz
choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More: Krystyna Lama Szydłowska
asystent reżyserki: Maciej Ćwieluch
pianista: Marcel Baliński
obsada: Justyna Janowska, Halina Rasiakówna, Tomasz Lulek, Filip Szatarski, Agnieszka Kwietniewska, Michał Opaliński, Igor Kujawski, Katarzyna Wuczko, oraz Maciej Ćwieluch, Jan Dusza, Mateusz Guzowski, Anastazja Kowalska, Olga Mleczko, Jakub Sendek
[Fot. Natalia Kabow/ mat. organizatora]