Dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More Gogola, czytany zwykle w Polsce jak satyra rodzajowa, z psychologicznym podmalowaniem, okazuje się pod ręką Wyrypajewa grą pierwotnych, zwierzęcych sił o przetrwanie i zwycięstwo. Tu nie ma dobrych zwierząt. Nawet zając-Podkolesin, choć tchórzem podszyty przeciętniak gotowy jest popełnić niejedno świństwo. Takiego Ożenku nasyconego mrocznym złem jeszcze nie widzieliśmy w polskim teatrze, choć jeśli wierzyć reżyserowi, poszedł na kompromis z polską tradycją grania Gogola, w której więcej komediowości niż tragiczności, a mistycyzm pojawiał się tylko w inscenizacjach Martwych dusz. Twórca do tej pory wystawiający tylko własne teksty, po raz pierwszy zmierzył się z klasyką, wykorzystując wypracowany i wypraktykowany wcześniej na własnej skórze język teatralny.
(na zdj: Karolina Gruszka, Marcin Bosak, fot. Teatr Studio)
OŻENEK Nikołaja Gogola, tłum. Julian Tuwim, reż. Iwan Wyrypajew, scenografia Anna Met, kostiumy Katarzyna Lewińska, reż. światła Jaqueline Sobiszewski, opracowanie muz. przygotowanie wokalne Tetiana Sopiłka, Teatr Studio, premiera 4 lutego 2013