Loża

GLOORIA!

Był chór Marka Dąbrowskiego, był sztandar, był Chopin, „Gaudeamus”,były mowy, byli laureaci. Wspaniali laureaci, ludzie, którzy dbają o to abyśmy zdrowi byli. I była, naturalnie, zaproszona publiczność, błyskały flesze. W Starej Pomarańczarni duch króla Augusta przypatrywał się nowemu theatrum, bardzo tym razem specyficznemu, bo z teatrem mającemu niewiele wspólnego a teatralnego bardzo. A wszystko to za sprawą prof. dr hab. n.med. Jerzego Woy – Wojciechowskiego, który rzecz ową super teatralnie przedstawił. I wykonawcom, którzy z teatrem tyle maja wspólnego, że i coraz na widowniach jako widzowie zasiadają. No, niektórzy z nich, tych lekarzy znamienitych, mają za sobą przeszłość teatralną, jak choćby sam Jerzy Woy – Wojciechowski, który swego czasu kabaret „Eskulap” założył i był w nim reżyserem, kompozytorem a i aktorem niejednokrotnie. Ale ad rem…

Po raz czternasty już wręczono naszym wybitnym eskulapom, nie tylko tym bardzo utytułowanym, medal „Gloria Medicinae”. Medal to szczególny, bo przyznawany od czternastu lat przez Kapitułę Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Lekarze lekarzom – to rzecz cenna i zarazem szczególna. Na te dwie godziny zniknęły spory, zniknęła zawiść, zazdrość, wzajemne urazy, niechęci, walki.

Dowiedz się więcej »Glooria!

Fotel gościnny Walentyny Trzcińskiej: o spektaklu arabskim w Warszawie Dowiedz się więcej »Al-Hamlet

Na swój benefis (70 urodziny, a wkrótce 50 lat na scenie) wybrał Zbigniew Zapasiewicz jednoaktówki Becketta, w tym legendarną Ostatnią taśmę, w której triumfy święcił Tadeusz Łomnicki. Nie po raz pierwszy idzie Zapasiewicz repertuarowym tropem swego starszego kolegi (Król Lir, Salieri w Amadeuszu), co warto odnotować, ale może ważniejszy jest ten wybór akurat teraz: Becketta się teraz nie „nosi”, stał się niemodny, uważa się nawet, że wyeksploatowany, że butwieje i nadaje się na półkę ze starzyzną. Artysta jednak zwraca się właśnie do niego, być może świadomie wracając do czasu swego debiutu – kiedy bowiem Zapasiewicz wkraczał w życie zawodowe jednym ze sztandarowych spektakli przełomu październikowego było Beckettowskie Czekając na Godota w warszawskim Teatrze Współczesnym.

Dowiedz się więcej »Zapasiewicz i Beckett

Niedobrze się dzieje z radiem. Najpierw padła Trójka, a teraz Radio BIS. Rozbiórka radia publicznego trwa. Z Trójki przegnano wcześniej teatr, teraz kabarety. Korek Stefana Friedmanna zadomowiony bodaj od ćwierć wieku padł pod ciosami reformatorów. Wyrzucono Kabaret 202. Dowiedz się więcej »Radia żal

To będzie chyba naprawdę "najmniejszy teatrzyk świata": Barbara i Jacek Bursztynowiczowie oraz Janusz Tylman przygotowują otwarcie "Cafe-teatru na Francuskiej" na warszawskiej Saskiej Kępie, przy ulicy Francuskiej 6. Dowiedz się więcej »Na… Francuskiej

Prawdziwe tłumy najwyraźniej wygłodnialych recenzentów i aktorów pojawiły się na pierwszej w tym sezonie premierze w stołecznej Syrenie, która przygotowała Stalowe magnolie
Dowiedz się więcej »Stalowe magnolie

Szczególną uwagę chcę zwrócić na spektakl Ireny JUN w warszawskim Teatrze Studio. Dowiedz się więcej »Teatr jednego aktora

W warszawskim Teatrze na Woli uroczyście obchodzono 2 rocznicę „nieuruchomienia” klimatyzacji. Już trzeci rok ślimaczy się sprawa tej nieszczęsnej klimatyzacji. Choć wszelkie decyzje zapadły, procedury ciągną się w nieskończoność. A tymczasem publiczność na przedstawieniach kona. Tak tedy, jeśli stan rzeczy nie ulegnie zmianie, dyrektor Bogdan Augustyniak solennie obiecał, że teatr przeniesie w roku następnym Przegląd Komedii Lata na okres zimowy. Dowiedz się więcej »Klimatyzacja