Otello Szekspira według Olsten na małej scenie w Narodowym to wariacja reżyserki na temat męskich obsesji erotycznych. Cóż, to nie jest Otello, o którym chciałoby się pamiętać.
Dowiedz się więcej »Otello zdemaskowany, czyli Obsesje samców
Na scenie studio Teatru Narodowego „Mrok”. Za tę sztukę Mariusz Bieliński został nagrodzony przez jury konkursu na dramat nawiązujący do spuścizny Jana Pawła II.
Jednym z dzieł Francesco Goi jest "Gdy rozum śpi, budzą się demony". Artysta przedstawia człowieka atakowanego przez groźne stwory przypominające ptaki. Taki tytuł też nosi przedstawienie Marka Fiedora na podstawie tekstu Antonio Buero Vallejo. Jednak na ile rozum może spać i na ile mogą budzić się w człowieku demony? Jak je interpretować?
Jelinek się w Polsce nie gra. Nazbyt uwiera, drażni, krzyczy. Zasługa bydgoskiego Teatru Polskiego i reżysera Łukasza Chotkowskiego już w tym, że się jej krzyczących tekstów ("O zwierzętach") nie ulękli.
W 60 lat po drugim wydaniu, a niemal 80 po pierwszym (1930) nakładem Wydawnictwa Krytyki Politycznej ukazała się zapomniana powieść Ireny Krzywickiej, "Pierwsza krew". Wydawcy nie zawiodła intuicja – powieść ukazuje się w samą porę.
Przepis na tę sztuczkę jest taki: weź 3 twarze serialowe, rozwieś prześcieradło, a potem wyświetlaj na nim uprzednio nagrane sceny łóżkowe, dodaj kamerę, która podczas wygłaszania kwestii będzie na prześcieradle pokazywać aktorów, dodaj parkową ławeczkę i gotowe. Tanio, łatwo i przyjemnie.
Dowiedz się więcej »Szkoła gustu: Nieświeże jabłko
O inscenizacji "Pornografii" Witolda Gombrowicza w warszawskim Teatrze Powszechnym.
Dowiedz się więcej »Porno Gombrowicza
Olsztyniacy mają okazję uczestniczyć w spowiedzi First Lady, kobiety-legendy. To nie żaden wywiad z cyklu "ekskluzywnych", to nie scenariusz filmu, w którym Jackie jawi się jako Matka-Żona-Amerykanka. Elfriede Jelinek, a wraz za nią Weronika Szczawińska i Milena Gauer, ukazuje Jackie jako normalną kobietę, która boryka się ze swoimi słabościami.
Dowiedz się więcej »Wielki penis Jackie Kennedy
Dzisiaj nie sztuka jest awangardowa. Awangardą są media i to one stają się wyrocznią, przesłuchaniem, procesem i w końcu wyrokiem. O „Utraconej czci Katarzyny Blum”, nowym spektaklu olsztyńskiego Teatru im. Jaracza w reż. Marty Ogrodzińskiej pisze Ada Romanowska.
Dowiedz się więcej »Katarzyna nie wytrzymuje
Najnowszy spektakl „Okiem Hemara i nie tylko…” to żadna składanka, żaden okolicznościowy montaż, lecz mądry, pełen urody, precyzyjnie realizowany teatr – pisze Jagoda Opalińska.
Dowiedz się więcej »Dialog z Hemarem
O nagrodzonej właśnie Złotym Yorickiem olśniewającej inscenizacji "Burzy" w poznańskim Teatrze Nowym.
Dowiedz się więcej »Burza wg Wiśniewskiego: Walka Dobrego ze Złem. Drugie starcie
Na Wirtualny Fotel do Loży Tomasza Miłkowskiego Anna Leszkowska zaprosiła artystę malarza z Wrocławia – Macieja Hoffmana. 10 czerwca br. we wrocławskiej Galerii „Na Solnym”, którą od lat prowadzi Dorota Wrzesińska, odbędzie się otwarcie wystawy Marketing Civilisation. Autorem prac jest Maciej Hoffman. Wystawa będzie czynna do końca czerwca.
Nie wiem, czy Michał Zadara, zabierając się za Każdego w Teatrze Studio, chciał dowieść, że Każdemu może się udać z Każdą.
Dowiedz się więcej »Zadara: Nie Każdemu z Każdą
Kilka w(y)padków telewizyjnych pokazuje, jak teatr służy do okrasy i mało kogo obchodzi
Dowiedz się więcej »Szkoła gustu: Telepatie
W Przeglądzie nr 22 recenzja (?) Jerzego Błaszczyka po premierze „W nocy na starym rynku” Icchaka Lejba Pereca. Autor przyjmuje postawę klęcząc i popada w zachwyt.
Dowiedz się więcej »Szkoła gustu: Uwaga na epitety
Stale narzekam, jak na starca przystało, na upadek krytyki teatralnej, a zwłaszcza sztuki recenzji, coraz częściej przypominającej reklamę lub donos. I oto jawią się jaskółki.
Dowiedz się więcej »Szkoła gustu: Jaskólki
Iwanow Antona Czechowa na deskach Teatru Narodowego w reżyserii Jana Englerta.
Dowiedz się więcej »Iwanow, czyli jak tu żyć?
„Bliżej” Patricka Marbera w warszawskim Teatrze Ateneum.
Dowiedz się więcej »Znacznie bliżej
"Miłość ci wszystko wybaczy" w Teatrze Polonia.
Dowiedz się więcej »Fastryga
Jeśli ktoś potrzebuje dowodu, że teatr dramatyczny trzyma się mocno, niech idzie do Teatru Małego na „Wędrowca” Conora McPhersona. Irlandczycy od lat pokazują, jak się powinno pisać się dla teatru, nie oglądając się na ideowych zwolenników śmierci teatru dramatycznego czy piewców teatru postdramatycznego. Talenty nierówno natura rozdaje, a Irlandczyków obdarza hojnie.