ul. Słowackiego 19 a, 01-592 Warszawa

telefon:+48 22 833 40 66 (centr.)

Dyrektor naczelny i artystyczny: Tomasz Dutkiewicz

Teatr samorządowy

www.teatrkomedia.pl

 

 

Teatr utworzony w siedzibie Społecznego Domu Kultury WSM w roku 1957 – premierą otwarcia był musical Kiss me Kate Cola Portera w reżyserii Jerzego Rakowieckiego (14 września 1957). Aż do zakończenia dyrekcji Olgi Lipińskiej (1977-90) scena prezentująca, zgodnie z nazwą, klasyczny i nowy repertuar komediowy (m.in. Dożywocie Aleksandra Fredry, 1983, Kram z piosenkami Leona Schillera, 1984). Po jej odejściu podjęto nieudaną próbę przekształcenia teatru komediowego w teatr poszukujący pod nazwą Teatr Północny (

Po objęciu dyrekcji przez Zenona Dądajewskiego (1990-2006) komedia stała się teatrem impresaryjnym, choć w zgodzie z tradycją, produkującym (i prezentującym) spektakle o charakterze rozrywkowym. Zrealizowano tu m.in. polski musical Cyrano z tekstem Ernesta Brylla(ur. 1935 w Warszawie), poeta, dramaturg, prozaik, scenarzys... More w reżyserii Andrzeja Rozhina (1997), a także wiele fars specjalizującego się w tym gatunku Jerzego Bończaka (Biznes Johna Chapmana, Jeremy’ego Lloyda, 2004, Jeszcze jeden do puli Raya Cooneya, Tony’ego Hiltona, 2006, Lewe interesy, 2008, i Prezent urodzinowy, 2010, Robina Hawdona). Komedia udostępniała swoją scenę do prezentacji zewnętrznych produkcji, m.in. Życie, trzy wersje Yasminy Rezy (2002) w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego czy Opowiadań zebranych Donalda Marguliesa w reżyserii Krystyny Jandy (2001) czy Metoda Jordiego Galcerána (reż. Piotr Łazarkiewicz, 2007). W Komedii grywał także regularnie teatr Kwadrat, teatr radomski im. Jana Kochanowskiego i inne zespoły..

Po objęciu dyrekcji przez Tomasza Dutkiewicza na afiszu zaczęły pojawiać się także nowe produkcje polskie, m.in. Wydmuszka Marcina Szczygielskiego (reż. T. Dutkiewicz, 2010).

Teatr kontynuuje obrany przez laty kierunek, prezentując sztuki łatwe i przyjemne, nietrudne w formie, choć z reguły aktorsko dopracowane. Nie można się tu spodziewać eksperymentu, ale można oczekiwać godziwej rozrywki, której zawsze publiczność jest spragniona, choć zdarzały się przedstawienia nie spełniające tego kryterium.