Wyznam szczerze. Przywiodła mnie tutaj inscenizacja Adama Walnego Szkoła katów. Rzecz znakomita, którą trzeba zobaczyć. Zresztą niedawno o tym z Państwem rozmawiałam. Natomiast teraz chciałabym sięgnąć spektakli dla dzieci. Wszak tędy biegnie główna linia repertuarowa Teatru Rabcio.
Dwa tytuły: Emocje co to takiego? (prem. 21 IX 2025) i Będzie śnieg (prem. 29 XI 2025). Pierwszy projekt wpisany w serię pytań, drugi na planie organicznie żywiołowych sekwencji.
Emocjonalność pod kontrolą, ale nie pod stołem. Struktura generowana materią scenariusza oraz trybem reżyseri (Honorata Mierzejewska-Mikosza). Spektakl autorski konsekwentnie wspierany na planie i scenograficznych (Joanna Jaśko-Sroka), i muzycznych (Iga Eckert) kadrów. Są więc ramy, wytyczne, kierunki. To cenne zwłaszcza wśród ostrej nawałnicy inscenizatorskich działań wbrew, w poprzek, w odwrocie myślowego ładu.
Jest wytyczony horyzont, lecz otwierają się też szczeliny. Miga niepokój, czy aby nie pędzimy w stronę politury, gdzie się rozpycha żądny braw cukierek lakierek.
Otóż nie, bo farsz spektaklu tworzy gęsta aktorska obecność. Dzięki niej krzepnie dialog(gr. dialogos = rozmowa), 1. podstawowa forma wypowiedzi w d... More. Dzięki niej kołują argumenty za i przeciw. Prężny kwartet (Agnieszka Kwiatkowska, Ula Tylek- Jabczanik, Łukasz Łęcki, Bartłomiej Zdeb) trzyma stery formy. Stąd pochodzi szeroka gama czysto ekspresyjnych środków wyrazu. Jedne służą zabawowym, ergo zabawnym, obrotom słowa, inne dociskają sens w imię – dlaczego, dla kogo, po jakie licho…
Proszę Państwa, ja akurat na mapę emocjonalnych uwarunkowań wprowadziłabym szerszą paletę rodzinno-edukacyjnych tropów. Ale spektakl rzeczywiście żongluje rozmatymi odcieniami kwestii przywoływanych z nakazu serca, z potrzeby diagnozy, z ducha teatru. Więc dołączam osobistą rekomedację.
A teraz, choć puka Wielkanoc kolejny tytuł Będzie śnieg. Scenariusz, reżyseria Filip Bochenek. W programie trafiona w sedno prowadzonej narracji uwaga.
(…) to historia o tym, że nie warto na wszystko patrzeć z jednej perspektywy – jak bałwan. Ktoś kto może wydawać się na pierwszy rzut oka przerażający, stanie się najlepszym przyjacielem, a to, co piękne może okazać się groźne.
Prawdę powiedziawszy drogowskaz o każdej porze roku i w każdym segmencie lat. Patrzmy dokładniej, oceniajmy rozważniej. Ba, tylko Moi Drodzy powiedzcie mi jak, kiedy dookoła wspak.
Filip Bochenek, aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More rabczańskiego zespołu, zaryzykował sięgnięcie w rejony dziecięcej udawanki-układanki, interesująco modelując znane mu z aktorskiej autopsji stop-klatki. Nota bene cały zespół (Krystyna Kachel, Agnieszka Kwiatkowska, Łukasz Łęcki, Piotr Serafin, Bartłomiej Zdeb) podjął ten rodzaj zabawy nie tyle w zielone, co w śniegowe. Bez warsztatowych umizgów, wśród brzmień muzycznej otuliny (Marcin „Sosna” Sosiński). A kiedy zima wkroczyła do akcji, rozpoczęła się budowa igloo. Schron z poduszkowych klocków (scenografia Grażyna Habieda). Miejsce dla złośników i samotników. Stąd osobne brawa za prostotę i równocześnie syntezę obrazu uchwyconego wprost na linii rozgrywanych podchodów, na przecięciu żartu, współczucia, obawy, nadziei.
Dwa starannie uszyte, dedykowane najmłodszym przedstawienia. Dla mojego krytycznego wędrowania trochę azyl. Ale też szczególna perspektywa widowni, która drążąc fakt teatralnej metamorfozy, chwyta za uszy ciekawość świata. I taki ślad przymierza z Rabciem spotkałam.
Jagoda Opalińska