Opowieść cam girl Violet Love, która przed kamerką zaspakaja fantazje mężczyzn, znalazła pokaźne grono entuzjastów – mowa o powieści „Zaklinanie węży w gorące wieczory” Małgorzaty Żarów. Książka zdobyła Nagrodę Literacką Gdyni, nominację do Nike i opinię brawurowego debiutu prozatorskiego.
„W tej apokaliptycznej wędrówce przez Warszawę – zachęca wydawca – są kicz, katastrofizm, groza i pornografia. A pod ironią i złotą farbą – prześmiewczy portret naszych czasów”. Chyba jednak na wyrost, choć zapewne ta proza znajduje odbiorców nie tylko ze względu na temat. Odznacza się lekkim zabarwieniem surrealistycznym, zaskakującymi zderzeniami sytuacji i groteskowym dystansem do rzeczywistości.
To jednak za mało, aby zaoferować odkrywczy obraz świata czy wnętrza bohaterki. Wszystko tu ślizga się po powierzchni, co tylko uwydatnia teatralna adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... More, w której wyróżnia się choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More, ale całość następujących po sobie scenek i niepoliczonych wstawek filmowych nie składa się na wciągającą widza opowieść czy komentarz przypisany do współczesności. Mimo wysiłków reżysera, aby zbudować oryginalny język sceniczny dla ukazania świata okiem pracownicy erotycznej, spektakl tchnie banałem. Brak mu siły, aby kogokolwiek przerazić albo porządnie rozśmieszyć.
Teatr Dramatyczny – co warto odnotować – uważnie śledzi nowości literackie, tylko temu przyklasnąć. Jednak nie wszystkie odkrycia konkursowe sprawdzają się na scenie.
Tomasz Miłkowski
ZAKLINANIE WĘŻY W GORĄCE WIECZORY Małgorzaty Żarów, adaptacja i reżyseria Jan Jeliński, scenografia Dorota Nawrot, muzyka Rafał Ryterski, choreografia Wojciech Grudziński, wideo Agata Rucińska, Mała Scena Teatru Dramatyczny m. st. Warszawy, premiera 13 lutego 2026.
[fot. Paweł Bownik/ mat. teatru]