Pierwszy dzień tegorocznego Festiwalu Kszesło upłynął pod znakiem teatralnej wędrówki wojennej, przez deszcz, przez dworce, ale też między dwiema przestrzeniami miasta. Spektakl otwierający odbył się w przepięknej sali teatralnej Domu Ludowego, wzniesionego w latach 1912–1913, dziś mieszczącego Centrum Kultury. Drugi tego wieczoru spektakl zaprezentowano na scenie w Resursie – dawnym klubie dla kadry zakładów lniarskich.
Widzowie przemieszczali się więc symbolicznie od proletariackiej sceny do salonowych wnętrz, wypełnionych odrestaurowanymi XIX-wiecznymi polichromiami i ciepłym światłem historycznych lamp.
Spektakle pierwszego wieczoru festiwalowego łączyła — niczym delikatna, pajęcza nić, pięknie i poetycko tańcząca w świetle reflektorów sali teatralnej Centrum Kultury w Żyrardowie — wielowątkowość artystycznych wcieleń.
Historyczne podwaliny miasta zdają się odbijać w obu przedstawieniach. W Niedźwiedziu Wojtku jeden aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More snuje opowieść, tkając ją z wielu głosów i postaci, które ożywają w jego ciele — nawet wtedy, gdy wciąż pozostaje niedźwiedziem.
Drugi spektakl, pantomimiczny, złożony był z kilku krótkich etiud. Artyści z niezwykłą lekkością przechodzili z roli w rolę, tworząc kalejdoskop emocji i gestów. W ciszy, która mówiła więcej niż słowa, rodziły się obrazy — kruche, chwilowe, a jednak precyzyjne jak mechanizm fabryczny, z którego wyrósł Żyrardów.
Publiczność wypełniająca teatralne sale reagowała z uwagą i radością — w powietrzu czuć było bliskość między sceną a widownią.
Dwa spektakle – jeden utkany ze słów, drugi z gestów – otworzyły festiwal jak dwa wątki tej samej teatralnej tkaniny, zapowiadając różnorodność form, które jeszcze nadejdą.
Anna Kędziorek