Przejdź do treści
Старая ссылка на Кракен не работает? Не бегите в Google! Именно этого ждут мошенники. Используйте надежный шлюз, который всегда ведет на актуальное зеркало. Добавьте в закладки kra45.at и забудьте о проблеме поиска ссылок навсегда.

Witkacja, czyli wyższe aspiracje

Wodewil „Witkacja”, którym Tatar Rampa czci swoje półwiecze to pokaz aspiracji zespołu budowanego przez Michała Walczaka i jego współpracowników, walczącego o miano pierwszego teatru muzycznego w Warszawie. A przynajmniej najbardziej warszawskiego teatru, czego Rampa dowodzi każdą swoją kolejną premierą.

Żeby w pełni odbierać impulsy płynące ze sceny, trzeba dysponować nie byle jaką wiedzą o życiu Stanisława Ignacego Witkiewicza, człowieka wielu talentów, o jego poszukiwaniach artystycznych i erotycznych. Rzecz bowiem w tym, że widowisko inteligentnie łączy w jedno wątki biograficzne, układając mozaikę miłosnej biografii artysty, z jego wynalazkami estetycznymi, fragmentami czy choćby aluzjami do poszczególnych dzieł dramaturga i malarza. Scenariusz skomponowany przez Karolinę Felberg-Pawłowską i Romana Pawłowskiego-Felberga to prawdziwy majstersztyk. Powstał na jego podstawie spektakl zadziwiająco bogaty, pstrokaty, wciągający i dający do myślenia.

Energii dodaje mu grający głównego bohatera reżyser Cezi Studniak, który potrafi czarować osobowością Witkacego, jego magnetyzującą tajemnicą i geniuszem. Świetna to robota warsztatowa, zderzająca zespół Rampy z wysokimi wymaganiami, którym nie tylko sprostał, ale i dowiódł, że jest zdolny budować przedstawienia przekraczające horyzont dobrze skrojonego musicalu. Zarówno dyspozycja wokalna zespołu jaki i rysunki postaci, staranna oprawa scenograficzna, choreografia i światło, wszystko razem złożyło się na sugestywny obraz międzywojennej Warszawy u kresu swego istnienia, kiedy mieszkańcom zaglądała w oczy wojna. To zarazem linia graniczna dla bohatera wodewilu, którego samobójstwo było dopełnieniem jego przerażenia wizją kresu tradycyjnej kultury, w której centrum znajdowała się jednostka, ktoś poszczególny, a nie bezkształtna niwelująca różnice i niuanse bezkształtna masa.

Tomasz Miłkowski

Scenariusz, teksty piosenek
Karolina Felberg-Pawłowska
Roman Pawłowski-Felberg

Reżyseria
Cezi Studniak

Muzyka, aranżacje
Grzegorz Rdzak

Choreografia
Alisa Makarenko

Scenografia
Michał Hrisulidis

Kostiumy
Barbara Sikorska-Bouffał

Reżyseria świateł
Cezi Studniak

Asystentka Reżysera
Katarzyna Bosan

Producentka
Anna Makowska

Rzeźby
Izabela Zarzycka, Aleksandra Marszałek

Peruki
Magda Chabrowska-Oleksiak

Przygotowanie wokalne
Zuza Falkowska

Teatr Rampa, premiera 23 maja 2025.

Zostaw odpowiedź

AICT Polska
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.