„Mój rok relaksu i odpoczynku” Ottessy Moshfegh w reż. Katarzyny Minkowskiej w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Pisze Tomasz Miłkowski w „Przeglądzie”:
Recenzję z Mojego roku relaksu i odpoczynku napisał jeszcze przed premierą wojewoda Radziwiłł. Swoją niedorzeczną decyzją sprawił, że nawet recenzenci prawicowej prasy piszą pochlebnie o pierwszej premierze po zmianie dyrekcji w Teatrze Dramatycznym. Rzecz w tym, że wbrew czarnym przepowiedniom przeciwników nie powstał spektakl wywrotowy, wzywający do obalenia ustroju i zniszczenia wszystkiego, co drogie konserwatyście.
Na premierę otwarcia Monika Strzępka wybrała adaptację powieści amerykańskiej pisarki Ottessy Moshfegh o młodej kobiecie z zamożnego domu, która rozczarowana światem, relacjami w rodzinie i pracy, postanawia się wyłączyć. Sięga po środki psychotropowe i przeżywa rok w stanie swoistej „hibernacji”. Powieść Moshfegh ma licznych krewnych w literaturze i teatrze – sięga nawet Obłomowa Gonczarowa, a z czasów nowszych Kartoteki Różewicza.
Reżyserię spektaklu na podstawie tej powieści powierzyła nowa dyrektor młodziutkiej, ale już dobrze znanej reżyserce Katarzynie Minkowskiej – jej Cudzoziemka z Teatru Polskiego w Poznaniu właśnie wyjechała z nagrodami z festiwalu Boska Komedia przyznanymi przez międzynarodowe jury. Minkowska to bardzo obiecująca artystka, która swoich warsztatowych umiejętności dowiodła wystawiając Stream w TR Warszawa. Przedstawieniem w Dramatycznym potwierdza biegłość w budowaniu spektaklu, widoczną we wszystkich jego warstwach, począwszy od funkcjonalnej minimalistycznej dekoracji, w której żaden zbędny przedmiot nie zagraca przestrzeni scenicznej, a kończąc na rysunku postaci nie tylko pierwszoplanowych, ale i epizodów (świetne w wykonaniu Małgorzaty Niemirskiej i Małgorzaty Rożniatowskiej). Szczególnie zwracają uwagę sceny zbiorowe, spośród których rejwowy taniec (hipnotyczna muzyka Wojciecha Frycza, choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... More Krystyny Lamy Szydłowskiej), kończący pierwszą część, i scena „pogrzebowa” w części drugiej, a także otwarcie ekscentrycznej wystawy w galerii w finale spektaklu. Nie brakuje także scen ironicznych, z dystansem ukazujących świat awangardowych artystów (Agata Różycka jako wystylizowana menadżerka galerii) czy środowisko znerwicowanych terapeutów (majstersztyk aktorski Anny Kłos). Na tym tle prowadzące postaci narratorki (Izabella Dudziak) i jej przyjaciółki (Monika Frajczyk) mogą wydawać się bledsze, choć trudno oczekiwać od wycofanej bohaterki przywódczej charyzmy. Powstał więc solidny spektakl środka, niepozbawiony pewnych słabości (kilka finałów), diagnozujący sytuację wielu młodych ludzi (nie tylko kobiet) odczuwających przedwczesne wypalenie i brak duchowych perspektyw w świecie pośpiechu, walki o wpływy, mobbingu i rządów pieniądza.
Tomasz Miłkowski
Mój rok relaksu i odpoczynku Ottessy Moshfegh, adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... More Tomasz Walesiak, Katarzyna Minkowska, scenografia Łukasz Mleczak, Katarzyna Minkowska, muz. Wojciech Frycz, Teatr Dramatyczny m.st Warszawy, premiera 8 grudnia 2022.
{Fot. Monika Stolarska/ Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy]