Pandemia Covid-19 wstrzymała nasze życie, z którego dotąd swobodnie korzystaliśmy. Zmusiła nas do ponownego przemyślenia pojęć „taniec” i „tancerka”/„tancerz”. Kiedyś taniec stanowił środek wyrazu i komunikacji poprzez gesty. Później przekształcił się w sztukę performatywną, poruszającą duszę i inspirującą publiczność.
Taniec jest formą nietrwałą, trudną do odtworzenia po wykonaniu, ponieważ powstaje przy udziale całego ciała i duszy. Składa się z ulotnych chwil, dlatego tancerki i tancerze muszą być nieustannie w ruchu. Pandemia ograniczyła jednak, a nawet zablokowała, sztukę tańca w jej pierwotnej formie. Mimo poprawy sytuacji występy taneczne nadal podlegają licznym ograniczeniom.
To skłania nas do pielęgnowania cennych wspomnień z czasów, kiedy tancerze i tancerki olśniewali niczym klejnoty, wyrażając ludzkie cierpienia i niepokoje, wolę i nadzieję życia, a ich sztuka rozświetlała świat. W podobny sposób pamięć o wstrząsie, jaki wywołała epidemia czarnej śmierci w średniowiecznej Europie, odcisnęła piętno na balecie Giselle, opowiadającym o miłości przekraczającej śmierć. Jego premiera w Operze Paryskiej 28 czerwca 1841 roku została przyjęta z niezwykłym entuzjazmem. Od tamtej pory Giselle wystawiano w Europie i na pozostałych kontynentach, aby pocieszyć i pokrzepić serca ludzi dotkniętych pandemią. Premierowe wykonanie Giselle to również opowieść o niezwykłym duchu kobiety, która dzięki tańcowi wymyka się powadze świata.
Samotna i zmęczona publiczność oczekuje od artystów współczucia i pocieszenia. Jako tancerze i tancerki wierzymy, że trzepot naszych skrzydeł wlewa w serca miłośników i miłośniczek sztuki tańca nadzieję oraz dodaje odwagi niezbędnej do pokonania pandemii. Moje serce bije już szybciej.
Kang Sue-jin
[Tłumaczenie tekstu orędzia dla Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca: Józef Jaskulski International Theatre Institute ITI World Organization for the Performing Arts Orędzie z okazji Międzynarodowego Dnia Tańca 2022 (29 kwietnia)]
Biogram Kang Sue-jin (Korea Południowa)
Tancerka, Dyrektorka Artystyczna Korean National Ballet
Kang Sue-jin (ur. 24 kwietnia 1967 roku), dyrektorka artystyczna Korean National Ballet, doktor honoris causa Wydziału Tańca Sookmyung Women’s University w Seulu. Przez ponad 15 lat solistka i pierwsza solistka Stuttgarter Ballett. W 2007 roku została wyróżniona tytułem „Kammertanzerin” (najwyższym odznaczeniem tanecznym przyznawanym w Niemczech). Honorowa ambasadorka Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Pjongczangu w 2018 roku. Uczy tańca dzieci z niepełnosprawnościami.
Nagrody/wyróżnienia
1985 Stypendium Prix de Lausanne
1990 Nagroda Prezydenta Korei Południowej
1999 Prix Benois de la danse w kategorii „Najlepsza Tancerka”
1999 Order Bogwan za zasługi dla kultury koreańskiej
2001 Nagroda KBS Global Korean Award (IX edycja) w kategorii „Sztuka i kultura”
2002 Fundacja Ho-Am, nagroda Ho-Am w kategorii „Sztuka”
2007 John Cranko Association, Nagroda Johna Cranko, Niemcy Order za zasługi obywatelskie dla Korei Południowej (Seokryu Medal)
2014 Order za zasługi dla Badenii-Wirtembergii, Niemcy; Kowoon Foundation, nagroda Kowoon Cultural Award
2015 Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki Korei, nagroda kulturalna Sejong w kategorii „Sztuka i kultura”; Stowarzyszenie Dziennikarzy Korei, nagroda Proud Korean Award w kategorii „Sztuka i kultura”
2016 Paradise Culture Foundation, nagroda Paradise Awards za szczególne zasługi; KoreanGerman Society, Mirok-Li Prize (IX edycja)
2017 Korea Wave Awards (VII edycja), Nagroda za Doskonałą Służbę Czystej Sztuce (Nagroda za Służbę Doskonałości w Czystej Sztuce)