Przegląd Teatralno-Literacki
„Kończy się sezon, który upłynął pod znakiem buńczucznych haseł bez pokrycia, nachalnej promocji słabeuszy i kłopotów niezależnych scen. Nudno już było. Tak głupio jak w tym sezonie – jeszcze nie” – pisano w czerwcu o warszawskim sezonie teatralnym w „Życiu Warszawy”. Oczywiście, jak to modne dziś w mediach, „Życie” przesadza. Z wyjątkiem stwierdzenia o „nachalnej promocji słabeuszy”, ale -zjawisko to było, jest i będzie istniało. I to – nie tylko w teatrze.
Im dalej w las – tym więcej drzew. Im dalej – tym ciemniej. I tak też można powiedzieć o XVI Międzynarodowym Festiwalu KONTAKT w Toruniu (2006). Nie byłam tam po raz pierwszy i mam porównanie. Brakuje mi wielkich spektakli. Brakuje mi teatru, o którym można rozmawiać cały rok – aż do kolejnego KONTAKTU. Tak było chociażby z zeszłorocznym belgijskim (i zwycięskim) spektaklem „White star” grupy VICTORIA. A podczas tego festiwalu? Mówiąc kolokwialnie – nic nie powaliło. A szkoda – bo jechałam z wielkim apetytem. A tu głód dobrej sztuki. Szkoda.
Przedstawiamy ranking najlepszych przedstawień i ról w Warszawie w poprzednium seoznie. 3 tuziny Naj oraz jeden człowiek śmiechu. Dowiedz się więcej »Ranking warszawski
Stało się. Dziś już nie wiadomo, gdzie przebiega linia demarkacyjna między tzw. teatrem panującym a teatrem niezależnym, które spektakle trzeba zaliczać do głównego nurtu, a które do off-u. To pewien dyskomfort dla zwolenników jednoznacznych podziałów, którzy radzi byliby czytelnemu określeniu linii frontu – dla nich walka z rzeczywistym czy choćby urojonym wrogiem stanowi o sensie życia.
Dowiedz się więcej »Przegrupowanie, czyli sezon (2005/6) w Warszawie
Aktor się poci za was…
Cyprian K. Norwid
Jak zawsze aktor – on rządzi. W minionym sezonie nasiliło się nowe zjawisko, mianowicie, przenikania: aktorzy „serialowi” poczęli (widać stęsknieni) szturmować teatr, aktorzy „akademiccy” trafiali coraz częściej do offów, a ci od awangardy nie stronili od teatru środka, wreszcie wybitni indywidualiści sięgali po teatr jednego aktora, no, czasem dwóch.
Dowiedz się więcej »Przewodnik po aktorach (nie tylko) warszawskich
Petr Zelenka jest już firmą. Potrafi śmieszyć nie tylko po czesku. Toteż nic dziwnego, że angielski mistrz farsy, Michael Frayn, kiedy przeczytał scenariusz „Rozkłady jazdy”, opleciony wokół jego farsy „Chińczycy”, udzielił Zelence pełnego błogosławieństwa: autor „Opowieści o zwyczajnym szaleństwie” mógł wyczyniać z tekstem Frayna wszystko, co mu tylko przyszło do głowy.
Dowiedz się więcej »Co widać, a czego nie…
Upadek kamiennego domu Romana Brandstaettera w reżyserii Kazimierza Brauna.
Na „Imieninach” wedle Marka Modzelewskiego na Scenie Dramatu Teatru Narodowego nie dzieje się nic.
Rozmowa z Pauliną Holz. Dowiedz się więcej »Dostaję skrzydeł przed publicznością
Rozmowa z Januszem B. Roszkowskim, tłumaczem dzieł Augusta Strindberga.
Dziś teatr się nie staje w ludziach, w nas samych – mówi Jerzy Schejbal.
Olsztyńska Scena MARGINES powstaje w 2004 roku. Szefem teatru zostaje Robert Mrozowicz. Wedle artystycznego manifestu nowa scena pojawia się w wyniku tęsknoty za teatrem niezależnym od wszelkich rzeczy, które na teatr wpływać nie powinny.
Robert Mrozowicz popełnia jednak samobójstwo – jeszcze przed premierą pierwszego spektaklu. Jego zastępcą roku zostaje Maciej Mydlak, który kieruje Sceną do dziś.
Z Maciejem Mydlakiem rozmawia Ada Romanowska:
Rozmowa z Andrzejem Zaniewskim
Tegoroczny, szósty już festiwal Dwa Teatry – Sopot 2006, był inny niż dotychczasowe. Pewnie dlatego, że i sam Teatr TV bardzo się zmienił.
Dowiedz się więcej »Szklany teatr 2006, czyli w stronę krytyki
5 dni w marcu
Taki właśnie jest tytuł jednej z najgłośniejszych japońskich sztuk nowego nurtu. I tak się składa, że 5 dni spędziłem w Tokio podczas Międzynarodowego Festiwalu Sztuki. To dość, aby zorientować się, jak bujne jest życie teatralne tego wielkiego miasta. – W Tokio, jak w Nowym Jorku – tłumaczy profesor Akihida Senda, wybitny krytyk teatralny, szef japońskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych. – Można tu zobaczyć wszystko: od tradycyjnego teatru Nō po musical, od Szekspira po spektakl undergroundowy. Dla każdego coś miłego. Albo przykrego.
Dowiedz się więcej »Japończyk idzie do teatru
Rozmowa z Markiem Rębaczem, inicjatorem Polskiej Sceny Komediowej.
Myślałam, że jubileuszowe Podróże ze Swiftem – Guliwerem, które sam Mistrz Piotr Tomaszuk zrealizował w klimacie snów o dochodzeniu do seksualnej tożsamości (sic!) – wyczerpały limit błędów i obłędów na scenie Guliwera. Ale nic podobnego. Szalenstwo się rozwija. Tym razem młody reżyser Jacek Malinowski przewyższył mistrza, proponując najmłodszym spektakl Paluszek (autorzy: K. Vostarek, V. Koubek, przekł. J. Rochowiak ).
Dowiedz się więcej »Brednia leci, nie dla dzieci, czyli: co nowego w Guliwerze
