Yorick nr 31 (listopad 2011)

Kilka miesięcy temu w podwarszawskiej Podkowie Leśnej Magda Teresa Wójcik spotkała się ze mną, mimo choroby, która Ją dręczyła, jako redaktorem przygotowywanego tomu Czy teatr jednego aktora jest teatrem ubogim, który ukaże się w tym roku nakładem Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru. Jej trzy pamiętne monodramy pozostaną w historii tego ruchu, a pasja, z jaką oddawała się sztuce godnym szacunku wzorem. Wiedziała, że odchodzi, ale przyjmowała swój los z zadziwiającą pokorą. Żegnam Ją z prawdziwym smutkiem.

Tomasz Miłkowski

Wypowiedź zmarłej artystki, którą publikujemy, można traktować jako jej artystyczny testament

Dowiedz się więcej »Maria Teresa Wójcik – artystyczny testament

Na blogu Wojciecha Majcherka ukazał się tekst o kodeksie postępowania krytyka, który przyjęto na kongresie AICT w Erywaniu. 5 października o godz. 10.00 odbędzie się panel z udziałem prof. Yun Cheol Kima (Korea) i dr Michela Vais (Kanada), inicjatorów przyjęcia Kodeksu. Wojciech Majcherek przyjął zaproszenie na to spotkanie, można się więc spodziewać, że dyskusja na tym zyska. W rozmowie uczestniczyć będą również artyści teatru: Emilia Krakowska, Maciej Englert, Henryk Talar, Sylwester Biraga, teatrolodzy i dziennikarze. Niech przedsmakiem rozmowy będzie tekst Wojciecha Majcherka zaczerpnięty (za jego zgodą) z jego blogu.

Dowiedz się więcej »Etyka krytyka

Chociaż „teatralne serce kraju bije w Warszawie”¹, to w tym sezonie rytm uderzeń wyznaczał Wrocław. Nie tylko dlatego, że to Wrocław został wybrany na stolicę kulturalną Europy 2016, ani nawet dlatego, że teatry wrocławskie i dolnośląskie rozbiły w tym roku bank z nagrodami w najważniejszych konkursach teatralnych w Polsce, na czele z konkursem na inscenizację polskiego dramatu współczesnego.

1Tomasz Plata, „Osobiste zobowiązania”, w: „Strategie publiczne, strategie prywatne” Warszawa 2006

Dowiedz się więcej »Po sezonie teatralnym 2010/2011: Wrocław nadaje ton

Jakże to piękna inscenizacja! Jest w tym odwaga, by nie powiedzieć szaleństwo. Bowiem młode wilki reżyserskie, kręcąc się wokół postmodernistycznego ogona, już dawno obśmiały znaki teatralnej urody, które wynikają z myśli i struktury dramatu. Tymczasem warszawskie przedstawienie Lorenzaccia Musseta (Teatr Narodowy) buduje estetykę właśnie na fundamencie sensu słowa.

Dowiedz się więcej »Postscriptum: Tropem Musseta, szlakiem myśli

Premierą radykalnie skróconego Rozbitego dzbana we własnym opracowaniu i reżyserii Janusz Wiśniewski kończy swoją ośmioletnią dyrekcję w Teatrze Nowym w Poznaniu.

N/z: Mirosław Kropielnicki w roli tytułowej.

Dowiedz się więcej »Bestia w potrzasku