przystosowanie dramatu (lub innego utworu literackiego) do specyficznych wymogów techniki telewizyjnej, np. adaptacja powieści Cóż za pomysł, tato Williama Saroyana dokonana przez Jerzego Gruzę (Dobranoc, tato!, 1961), adaptacja Pana Tadeusza Adama Mickiewicza - przygotowana przez Adama Hanuszkiewicza (1970-71) w formie serialu dla Teatru TV, adaptacja Snu srebrnego Salomei Juliusza Słowackiego - autorstwa Arkadiusza Nazara (1995). Odmianą a.t. jest przeniesienie spektaklu teatralnego na mały ekran dla potrzeb Teatru TV, np. słynny spektakl Konrada Swinarskiego - Dziady Adama Mickiewicza, zrealizowany w Starym Teatrze w Krakowie, przeniesiony przez Laco Adamika (1983).