EPILOG

zamknięcie utworu epickiego (dramatycznego), poświęcone dalszym kolejom losu bohaterów, np. w „Balladynie” Juliusza >Słowackiego, gdzie e. staje się też okazją do ironicznego komentarza do świata przedstawionego w utworze, a także do rzeczywistości pozaliterackiej – kpina z manipulacji historyków uosobionych tu w postaci Wawela (nazwisko utworzone ze skrzyżowania Kadłubka z Lelewelem), który tak komentuje panowanie Balladyny:

Z ziarnka piasku dojść można do obrotu słońca,

Zaciekając się w rzeczy wydarzonej jądrze.

Królowa jak Salomon panowała mądrze,

Więc musiała być mądrą, przy mądrości cnota”.

Epilog ten na ogół pomijają w wystawieniach dramatu kolejni inscenizatorzy – wyjątkowo wykorzystał go Adam >Hanuszkiewicz w swojej kontrowersyjnej inscenizacji (Goplana jeździła w tym przedstawieniu na hondzie) w Teatrze Narodowym (1974).