DRAMAT ROMANTYCZNY

odmiana dramatu ukształtowana w duchu idei romantyzmu. W d.r. – nawiązującym do dokonań Szekspira – przezwyciężony został podział na rodzaje literackie (do dramatu poeci wprowadzili elementy epiki i liryki), a także klasyczne reguły budowy dramatu (jedność miejsca, akcji i czasu) na rzecz luźnej konstrukcji, której wewnętrznym spoiwem są idee, o których mowa i ich reprezentanci (bohaterowie); w d.r. ważną rolę pełni kontrast i łączenie sprzeczności (fantastyki z realizmem, scen kameralnych i monumentalnych, tragizmu z komizmem, wzniosłości z rubasznością), także zgodnie z tradycją szekspirowską. Do promotorów d.r. należeli m.in.: Wiktor Hugo („Hernani”, 1830), Alfred de Musset („Lorenzaccio”, 1834), Adam >Mickiewicz („Dziady”, 1823, 1832), Zygmunt >Krasiński („Nie-Boska Komedia”, 1835), Juliusz >Słowacki („Kordian”, 1834, „Balladyna”, 1839).