Beckett Samuel

(1906-1989), prozaik i dramaturg1. autor dramatu (-tów); 2. w teatrze rosyjskim stanowisko ... irlandzki, piszący po francusku i angielsku, od 1938 we Francji; laureat Nagrody Nobla (1969). Debiutował jako prozaik, jednak powieści Murphy (1938) i Molloy (1951) nie zyskały powodzenia. Dopiero premiera Czekając na Godota (1953) zwróciła uwagę na twórczość pisarza, który staje się patronem teatru absurdu. Na scenę trafiły również grane z wielkim sukcesem: Końcówka (1957), Ostatnia taśma Krappa (1958), Radosne dni (1961).
Beckett otworzył nową epokę w europejskim teatrze. Eugčne Ionesco tak charakteryzował dorobek autora Końcówki: Beckett jest głęboko tragiczny. Tragiczny, bo u niego rzeczywiście całość ludzkiego losu wchodzi w grę, a nie członek tego lub innego społeczeństwa, wyodrębniony jako wyraziciel pewnej ideologii, co jednocześnie upraszcza i odcina rzeczywistość historyczną i metafizyczną, rzeczywistość autentyczną, z jaką człowiek jest zintegrowany. Beckett ukazuje istotę losu człowieka poza czasem i historią. Wybitny krytyk francuski, Martin Esslin, w książce Teatr absurdu tak ujmował istotę dramaturgii Becketta: Uczucie lęku metafizycznego wobec absurdalności losu człowieka to z grubsza temat sztuk Becketta. Rzecz charakterystyczna, że ten temat ujęty został w aspekcie nieledwie humorystycznym – tragizm miesza się tu z komizmem, groteskowa deformacja ma wywoływać nie tylko grozę, ale może przede wszystkim oczyszczający śmiech. W swoich dramatach posługuje się Beckett figurami ludzi zredukowanych, ułomnych, pozbawionych niektórych, a nawet większości funkcji (np. motorycznych). Mimo to jednak kalecy bohaterowie sztuk Becketta, utworzeni na przekór mieszczańskiej tradycji teatru, w realizacjach scenicznych wymykają się spod czujnej kontroli dramaturga i najbardziej wiernego jego intencjom reżysera. Bohaterowie ci bronią swego „ja”, szukają własnej tożsamości, znajdując w tekstach Becketta tworzywo do ujawnienia swego człowieczeństwa.