Bałucki Michał

(1837-1901), jeden z najpopularniejszych polskich dramatopisarzy drugiej połowy XIX w. Debiutował jako poeta (1859), podczas powstania styczniowego pisał patriotyczne wiersze. Początkowo pracował jako dziennikarz, od 1871 poświęcił się wyłącznie twórczości literackiej – po wielkim sukcesie Radców pana radcy (1869). Zrazu pozytywista, propagator pracy organicznej, przeciwnik sztywnych podziałów społecznych (Polowanie na męża, 1869, Pracowici próżniacy, 1871, Komedie z oświatą, 1877), potem rozczarowany miernymi rezultatami wysiłków pozytywistów oddalił się od ich programu. Tworzył pogodne komedie, mistrzowskie portrety środowiska mieszczańskiego: Grube ryby (1881), Dom otwarty (1883), Klub kawalerów (1890). Powodzenie tych komedii sprawiło z czasem, że moderniści uznają go za apologetę drobnomieszczaństwa. Odrzucony przez publiczność poszukującą nowości w duchu Młodej Polski, popełnił samobójstwo.