Kategoria: Atlas.Sezony

Ocena poszczególnych sezonów w teatrach warszawskich – autorstwa Tomasza Miłkowskiego.

2009/2010

Sezon 2009/2010 – komentarz

Sezon 2009/2010 Mistrzowie rządzą To był sezon kłopotów: (światowy) kryzys finansowy zmusił wiele teatrów do ograniczenia planów repertuarowych – Współczesny na swoje 60-lecie zdobył się tylko na jedną premierę, niektóre teatry offowe zmuszone zostały do zawieszenia działalności, jak Studio TeatralneCzytaj dalej

2008/2009

Sezon 2008 2009 – komentarz

Sezon 2008 2009 Widz ma mocne nerwy Dawno nie było sezonu teatralnego, któremu towarzyszyłby taki entuzjazm recenzentów. Wybuchy ekstazy, podniecenia, zachwytu ścigały się ze sobą lotem błyskawicy. Toteż nic dziwnego, że zdarzały się przedstawienia obwoływane nazajutrz po premierze przedstawieniami kultowymi,Czytaj dalej

2007/2008

Sezon 2007/2008 – komentarz

Sezon 2007 2008   Teatr wraca do domu To był sezon spełnionych tęsknot za teatrem perfekcyjnym, który zaspokoił nawet najbardziej wyrafinowane gusty. Przedstawienia Englertów, Cieplaka, Jandy pokazały, że widz oczekuje na solidność. I potrafi się odwdzięczyć frekwencją.

2005/2006

Sezon 2005/2006 – komentarz

Sezon 2005 2006 Przegrupowanie Po tym sezonie już nie wiadomo, gdzie przebiega linia demarkacyjna między tzw. teatrem panującym a teatrem niezależnym, które spektakle trzeba zaliczać do głównego nurtu, a które do off-u. To pewien dyskomfort dla zwolenników jednoznacznych podziałów, którzyCzytaj dalej

2004/2005

Sezon 2004 2005 – komentarz

Sezon 2004 2005 Przymierzając słomkowy kapelusz   Sezon zakończył się optymistycznie Happy endem Brechta-Weila w Teatrze Narodowym. Ale czy teatr może być „happy”? Czy publiczność jest „happy”? Ten sezon przyniósł sporo symptomów ożywienia, nowego ducha i w poszukiwaniu nowego repertuaru,Czytaj dalej

2003/2004

Sezon 2003 2004 – komentarz

Sezon 2003 2004 Wnukowie Różewicza i samotnicy   Za największy skandal sezonu uznano 2 Maja Andrzeja Saramonowicza w Teatrze Narodowym w reżyserii Agnieszki Glińskiej, a za najwybitniejszy spektakl Duszyczkę wg Tadeusza Różewicza w inscenizacji Jerzego Grzegorzewskiego, także w Teatrze Narodowym.