Teatr Syrena


 

ul. Litewska 3, 00-589 Warszawa

Tel. centrala 22 628 50 91

Dyrektor Naczelny i Artystyczny: Wojciech Malajkat

Zastępca Dyrektora: Jacek Pazdro

www.teatrsyrena.pl

Teatr samorządowy m. st. Warszawy

Utworzony w Łodzi zaraz po wojnie (1947) przez znanego satyryka Jerzego Jurandota, ale z myślą o rychłych przenosinach do Warszawy, które rozpoczęły się już w roku 1947, kiedy Jurandot obrał za siedzibę teatru dawną ujeżdżalnię przy ul Litewskiej – po gruntownej przebudowie Syrena dała tutaj swoją pierwszą premierę, składankę Nowe porządki w reżyserii Kazimierza Pawłowskiego, 12 grudnia 1948 roku.

Początkowo teatr prywatny, upaństwowiony za dyrekcji Kazimierza Rudzkiego (1951), dzisiaj teatr samorządowy. Obok Jurandota do grona stałych autorów scenariuszy od zarania Syreny należała spółka autorska Zdzisław Gozdawa/Wacław Stępień, przedwojennych twórców kabaretowych, przez wiele lat kierowników literackich (1957-1978), specjalizujących w scenariuszy i spektakli składanych, zwłaszcza muzycznych, łączących elementy rewii i kabaretu, często o tematyce warszawskiej (m.in. Wodewil warszawski, w Syrenie w 1974). Ten styl przetrwał aż do początku lat 90., kiedy Witold Filler, ówczesny dyrektor Syreny podjął nieudaną próbę prywatyzacji teatru, a nawet dłużej, gdy dyrekcję objął Zbigniew Korpolewski, idący ścieżkami swych poprzedników.

Mocną stroną Syreny w pierwszych dziesięcioleciach była obecność w zespole sław przedwojennego kabaretu: Stefanii Górskiej, Miry Zimińskiej, Adolfa Dymszy, Tadeusza Olszy, Lopka – Kazimierza Krukowskiego, Ludwika Sempolińskiego, do których dołączyli wkrótce Hanka Bielicka, Kazimierz Brusikiewicz, Lidia Korsakówna, Roman Kłosowski, Tadeusz Pluciński. Kiedy naturalną koleją rzeczy kruszyły się siły przedwojennego kabaretu, Barbara Borys-Damięcka za czasów swojej dyrekcji (1997-2007) postawiła na odnowienie formuły scenicznej i repertuaru, coraz częściej sięgając po rodzime farsy i komedie klasyczne, a także nowe komedie zachodnie. Po przeprowadzeniu generalnego remontu (2000/2001), kiedy teatr unowocześniono, dostosowując do współczesnych wymogów, Borys-Damięcka postawiła na ambitniejsze tytuły, wystawiając m.in Operę za trzy grosze (reż. Laco Adamik, 2004), Parady Jana Potockiego (reż. Krzysztof Zaleski, 2005), Kram z piosenkami Leona Schillera (reż. Laco Adamik, 2008). Nie unikała jednak składanek czy spektakli-recitali (Sinatra) ani nowych komedii polskich, m.in. Won Marka Grońskiego (reż. Barbara Borys-Damięcka, 2006) i klasyki – Żołnierz Królowej Madagaskaru Juliana Tuwima, Tadeusza Sygietyńskiego (reż Wojciech Adamczyk, 2002), na afiszu pojawiła się nowa utalentowana autorka fars Meggie W. Wrightt [Magda Wołłejko], która dała dwa brawurowe przeboje, Klub hipochondryków (reż. Wojciech Malajkat, 2003) i Klub hipochondryków 2, czyli coś dla ducha (reż. Wojciech Malajkat, 2006).

Po przebudowie utworzona została „mała scena” na 60 miejsc, między szatnią a bufetem, gdzie prezentowano recitale aktorskie i piosenkarskie m.in. Krystyny Sienkiewicz, Kudelskiego, Lory Szafran, Mieczysława Machnickiego, a na głównej scenie wystawiono także spektakle na tzw. „scenie na scenie” dla 80 widzów, skomponowane z ballad Okudżawy i Włodzimierza Wysockiego w nowych przekładach i wedle scenariusza Romana Kułakowskiego. Na dużej sceny zaprezentowano także wysmakowany spektakl muzyczno-taneczny Tango Operita: Szare kwiaty (reż. Jarosław Staniek, 2006).

Ten uszlachetniony rodzaj Syreniej rozrywki próbuje kultywować następca Borys-Damięckiej, Wojciech Malajkat – świadczy o tym m.in spektakl na podstawie Pana Tadeusza, którego premierę z młodzieżą aktorską przygotowała Joanna Szczepkowska (2010).