Teatr Ochoty – Ośrodek Kultury Teatralnej


ul. Reja 9, 02-053 Warszawa

tel. /fax 022 825 14 78

sekretariat@teatrochoty.pl

Dyrektor naczelny: Joanna Nawrocka (od 15 X 2010)

Dyrektor artystyczny: Igor Gorzkowski

www.teatrochoty.pl

Samorządowa instytucja kultury m.st. Warszawy

 

 

Teatr utworzony w 1970 w Domu Kultury przy ul. Reja przez Halinę i Jana Machulskich jako ośrodek pracy teatralnej z młodzieżą i nietypowa scena dialogu z widzem (po każdym spektaklu przez wiele lat odbywały się w Ochocie żarliwe dyskusje). Spośród absolwentów ogniska Ochoty rekrutowało się wielu późniejszych aktorów. Ideowo teatr wyrastał z doświadczeń Juliusza Osterwy, do którego twórcy Ochoty świadomie nawiązywali – wcześniej w Lublinie prowadzili teatr Reduta 61. Każdy spektakl był tu przede wszystkim spotkaniem. Nie przypadkiem na premierę otwarcia obrano dramat Stefana Żeromskiego Uciekła mi przepióreczka, a wkrótce na afiszu Ochoty pojawił się Doktor Judym, adaptacja Ludzi bezdomnych (1975) czy Egzamin Jana Pawła Gawlika. Nie przypadkiem szukano nowego repertuaru o wydźwięku moralnym, także drogą konkursu „Szukamy nowego Szekspira”, organizowano warsztaty i wakacyjne obozy teatralne – Ochota wielokrotnie bywała współgospodarzem Zamoyskiego Lata, przygotowując plenerowe spektakle Szekspirowskie (m.in. Król Lear, 1983). Grywano tu spektakle poetyckie (Teatr osobny Mirona Białoszewskiego, 1987, Zielona gęś Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, 1988, oba spektakle w reż. Anny Dziedzic), spektakle paradokumentalne (Zapiski więzienne Stefana Wyszyńskiego, reż. Jan Machulski, 1988), adaptacje prozy (Przemiana Franza Kafki, reż. Krzysztof Galos, 1991), współczesne dramaty polskie i obce (Białe małżeństwo, reż. Andrzej Rozhin, 1996). Na dwudziestolecie działalności Machulski pisał: „Teatr ciągle musi poszukiwać sposobów wciągania widzów-uczestników w swój zaklęty krąg. Odbierać im anonimowość. Budować świat dla człowieka, a nie przeciw niemu”.

Po transformacji ustrojowej Ochota zaczęła tracić impet – reżim finansowy okazał się dla malutkiego teatru w warunkach obowiązywania rachunku ekonomicznego trudny do udźwignięcia, wyczerpywała się dotychczasowa formuła, tak niegdyś ożywcze dyskusje stawały się uciążliwością i organizowano je coraz rzadziej. Po odejściu Machulskich teatr przejął jego aktor i dotychczasowy wicedyrektor Tomasz Mędrzak (1997-2008) – teatr odchodził definitywnie od tradycji dyskusji z publicznością i poszukiwania własnych tekstów, z czasem zmieniając się w repertuarowy teatr kameralny, którego specjalnością stały się spektakle małoobsadowe, często komedie lub tragikomedie, najczęściej reżyserowane przez Mędrzaka (Rekin Victora Haima, 1999, Widok z mostu Arthura Millera, 2000, Pułkownik Ptak Christo Bojczewa, 2004, John i Mary reż. Wspólnie z Bożenę Stryjkówną, 2000), ale i innych, często uznanych reżyserów, m.in. Edwarda Dziewońskiego (Hipnoza, 1998), Zbigniewa Zapasiewicza (Ławeczka, 2003), Jana Bratkowskiego (Ich troje Marka Koterskiego, 2000), Zdzisława Wardejna (Oleana Davida Mameta, 2008).

W roku 2009 miasto nie przedłużyło kontraktu z Tomaszem Mędrzakiem, przez rok scena pozostawała bez kierownictwa artystycznego, które od nowego 15 października 2010 objęła Joanna Nawrocka tak definiująca zadania palcówki: „Dzisiaj Teatr Ochoty to miejsce otwarte na nowe projekty, chętnie nawiązujące współpracę z młodymi ludźmi, miejsce poszukujące nowej drogi we współczesnym świecie. W pewnym sensie kryje się za tym powrót do idei, która dała podstawy stworzenia Teatru Ochoty. Historia zatacza koło…”. Deklaracje te znalazły wyraz w projektach adresowanych do mieszkańców dzielnicy Ochota, a nade wszystko zaowocowały związkiem ze Studiem Teatralnym Koło, którego spektakle znalazły się na afiszu Ochoty, a szef Koła, Igor Gorzkowski, przejął obowiązki dyrektora artystycznego. Ta unia personalna okazała się dla teatru nader szczęśliwa, przyniosła współpracę z innymi teatrami niezależnymi (Grupa Supermarket, Teatr Improwizowany Klancyk, Teatr la M.ort, Teatr Młyn, teatr Montownia). Świadczy o tym również pierwsza produkcja Ochoty pod nowym kierownictwem, Starucha Daniła Charmsa w adaptacji i reżyserii Igora Gorzkowskiego, który tym spektaklem nie tylko umacnia swoją odrębność, własną drogę artystyczną, ale osiąga mistrzostwo w zadziwiającej harmonii wszystkich elementów spektaklu. Rzecz o wolności artysty ujęta tu została w ramy zdyscyplinowanego przedstawienia, w którym kreacje stworzyli aktorzy związani z Teatrem Dramatycznym i Narodowym, a młody kompozytor Piotr Tabakiernik olśnił warstwą muzyczną spektaklu.

Ochota nie zaniedbuje też edukacyjnej tradycji teatru Jana i Haliny Machulskich – przy teatrze działa prężnie Ognisko teatralne, kierowane przez Bożenę Stryjkówną.