Teatr Ochoty – Ośrodek Kultury Teatralnej


ul. Reja 9, 02-053 Warszawa

tel. /fax 022 825 14 78

sekretariat@teatrochoty.pl

Dyrektor naczelny: Joanna Nawrocka (od 15 X 2010)

Dyrektor artystyczny: Igor Gorzkowski

www.teatrochoty.pl

Samorządowa instytucja kultury m.st. Warszawy

 

 

Teatr utworzony w 1970 w Domu Kultury przy ul. Reja przez Halinę i Jana Machulskich jako ośrodek pracy teatralnej z młodzieżą i nietypowa scena dialogu z widzem (po każdym spektaklu przez wiele lat odbywały się w Ochocie żarliwe dyskusje). Spośród absolwentów ogniska Ochoty rekrutowało się wielu późniejszych aktorów. Ideowo teatr wyrastał z doświadczeń Juliusza Osterwy, do którego twórcy Ochoty świadomie nawiązywali – wcześniej w Lublinie prowadzili teatr Reduta 61. Każdy spektakl był tu przede wszystkim spotkaniem. Nie przypadkiem na premierę otwarcia obrano dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... Stefana Żeromskiego Uciekła mi przepióreczka, a wkrótce na afiszu Ochoty pojawił się Doktor Judym, adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... Ludzi bezdomnych (1975) czy Egzamin Jana Pawła Gawlika. Nie przypadkiem szukano nowego repertuaru o wydźwięku moralnym, także drogą konkursu „Szukamy nowego Szekspira”, organizowano warsztaty i wakacyjne obozy teatralne – Ochota wielokrotnie bywała współgospodarzem Zamoyskiego Lata, przygotowując plenerowe spektakle Szekspirowskie (m.in. Król Lear, 1983). Grywano tu spektakle poetyckie (Teatr osobny Mirona Białoszewskiego(1922-83), polski poeta, prozaik, a także tłumacz i autor ... , 1987, Zielona gęś Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, 1988, oba spektakle w reż. Anny Dziedzic), spektakle paradokumentalne (Zapiski więzienne Stefana Wyszyńskiego, reż. Jan Machulski, 1988), adaptacje prozy (Przemiana Franza Kafki, reż. Krzysztof Galos, 1991), współczesne dramaty polskie i obce (Białe małżeństwo, reż. Andrzej Rozhin, 1996). Na dwudziestolecie działalności Machulski pisał: „Teatr ciągle musi poszukiwać sposobów wciągania widzów-uczestników w swój zaklęty krąg. Odbierać im anonimowość. Budować świat dla człowieka, a nie przeciw niemu”.

Po transformacji ustrojowej Ochota zaczęła tracić impet – reżim finansowy okazał się dla malutkiego teatru w warunkach obowiązywania rachunku ekonomicznego trudny do udźwignięcia, wyczerpywała się dotychczasowa formuła, tak niegdyś ożywcze dyskusje stawały się uciążliwością i organizowano je coraz rzadziej. Po odejściu Machulskich teatr przejął jego aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... i dotychczasowy wicedyrektor Tomasz Mędrzak (1997-2008) – teatr odchodził definitywnie od tradycji dyskusji z publicznością i poszukiwania własnych tekstów, z czasem zmieniając się w repertuarowy teatr kameralny, którego specjalnością stały się spektakle małoobsadowe, często komedie lub tragikomedie, najczęściej reżyserowane przez Mędrzaka (Rekin Victora Haima, 1999, Widok z mostu Arthura Millera, 2000, Pułkownik Ptak Christo Bojczewa, 2004, John i Mary reż. Wspólnie z Bożenę Stryjkówną, 2000), ale i innych, często uznanych reżyserów, m.in. Edwarda Dziewońskiego (Hipnoza, 1998), Zbigniewa Zapasiewicza (Ławeczka, 2003), Jana Bratkowskiego (Ich troje Marka Koterskiego, 2000), Zdzisława Wardejna (Oleana Davida Mameta, 2008).

W roku 2009 miasto nie przedłużyło kontraktu z Tomaszem Mędrzakiem, przez rok scena pozostawała bez kierownictwa artystycznego, które od nowego 15 października 2010 objęła Joanna Nawrocka tak definiująca zadania palcówki: „Dzisiaj Teatr Ochoty to miejsce otwarte na nowe projekty, chętnie nawiązujące współpracę z młodymi ludźmi, miejsce poszukujące nowej drogi we współczesnym świecie. W pewnym sensie kryje się za tym powrót do idei, która dała podstawy stworzenia Teatru Ochoty. Historia zatacza koło…”. Deklaracje te znalazły wyraz w projektach adresowanych do mieszkańców dzielnicy Ochota, a nade wszystko zaowocowały związkiem ze Studiem Teatralnym Koło, którego spektakle znalazły się na afiszu Ochoty, a szef Koła, Igor Gorzkowski, przejął obowiązki dyrektora artystycznego. Ta unia personalna okazała się dla teatru nader szczęśliwa, przyniosła współpracę z innymi teatrami niezależnymi (Grupa Supermarket, Teatr Improwizowany Klancyk, Teatr la M.ort, Teatr Młyn, teatr Montownia). Świadczy o tym również pierwsza produkcja Ochoty pod nowym kierownictwem, Starucha Daniła Charmsa w adaptacji i reżyserii Igora Gorzkowskiego, który tym spektaklem nie tylko umacnia swoją odrębność, własną drogę artystyczną, ale osiąga mistrzostwo w zadziwiającej harmonii wszystkich elementów spektaklu. Rzecz o wolności artysty ujęta tu została w ramy zdyscyplinowanego przedstawienia, w którym kreacje stworzyli aktorzy związani z Teatrem Dramatycznym i Narodowym, a młody kompozytor Piotr Tabakiernik olśnił warstwą muzyczną spektaklu.

Ochota nie zaniedbuje też edukacyjnej tradycji teatru Jana i Haliny Machulskich – przy teatrze działa prężnie Ognisko teatralne, kierowane przez Bożenę Stryjkówną.