Teatr Mały


Teatr nie istnieje – lokal przejęty została przez spółkę Alma z przeznaczeniem na delikatesy.

Teatr Mały powstał za sprawą Adama Hanuszkiewicza, ówczesnego dyrektora Teatru Narodowego, któremu udało się zjednać do pomysłu kilka instytucji, a przede wszystkim ministerstwo Kultury i Sztuki. Dzięki niemu w roku 1973 przybyła Warszawie nowa scena, która szybko wpisała się w pejzaż teatralny stolicy. Kilka premier zelektryzowało publiczność, by tylko przypomnieć Wygnańców Jamesa Joyce’a (reż Andrzej Łapicki, 1973), Tę Gabrielę Tamary Karren-Zagórskiej (reż. Andrzej Łapicki, 1977) z Ireną Eichlerówną, Miesiąc na wsi Iwana Turgieniewa (reż. Hanuszkiewicz, 1974) czy Białe małżeństwo Tadeusz Różewicza (reż Tadeusz Minc, 1975).

Po odejściu Hanuszkiewicza, włodarzami Małego zostali Krystyna Skuszanka i Jerzy Krasowski, a kiedy minister Izabella Cywińska rozwiązała zespół Teatru Narodowego – Mały pozostał niemal bezpański. Na pewien czas wziął go w pacht Teatr Współczesny, ale bez powodzenia i bez koncepcji na tę salę. Scena Małego narzucała bardzo bliski kontakt z widownią, otaczającą teren gry z trzech stron. Tylko raz udało się Współczesnemu wykorzystać ten atut w realizacji Najlepszych z przyjaciół Hugha Whitemore’a (reż Maciej Englert, 1993). Współczesny wkrótce stracił scenę Małego, Narodowego nadal nie było – trwała odbudowa teatru po pożarze – i wtedy Mieczysław Marszycki wpadł na pomysł prowadzenia sceny impresaryjnej. Formalnie należąca do Teatru Narodowego scena stała się wkrótce samodzielnym ośrodkiem twórczym. Marszycki, niebawem wspólnie z Pawłem Konicem, poczęli zapraszać do Warszawy na występy nie doceniane zespoły offowe, organizować spotkania literackie i koncerty, udostępniać scenę na pokazy przedpremierowe Teatru TV, a nawet wystawy plastyczne. Mały tradycyjnie gościł też spektakle warszawskich spotkań teatralnych – kiedy takie się jeszcze odbywały – a poza spotkaniami nierzadko przyjezdne trupy zagraniczne – trwał tu permanentny pokaz poszukiwań teatralnych i to zarówno polskich jak i europejskich (m.in. głośne przedstawienie Czajki Czechowa(1860-1904), prozaik i dramaturg rosyjski. Pochodził z ubog... moskiewskiego Teatru OBOK Domu Stanisławskiego). Przy czym specjalnością główną sceny stał się teatr tańca i teatr lalki (np. La CA LA-SH La LATIN, udramatyzowany pokaz lekcji tańca latynoskiego w wykonaniu duńskiego zespół Granhoj Dans – od nazwiska dyrektora Palle Granhoja, czy Wielki pojedynek Orlanda i Rinalda o miłość pięknej Angeliki Stowarzyszenia Figli d’Arte Cuticchio z Sycylii). Ten rozdział Małego został zamknięty z chwilą przejęcia dyrekcji w Narodowym przez Jana Englerta, który przywrócił Małemu rolę jednej scen Teatru, odbyło się tu kilka znaczących premier (m.,in. Śmierć komiwojażera w reż. Kazimierza Kutza, 2004), ale wkrótce wskutek roszczeń sieci delikatesów Alma scena Małego uległa likwidacji – 28 czerwca 2009 odbyło się tu ostatnie przedstawienie, Chłopcy z Placu Broni wg Ferenca Molnara w reżyserii Michała Zadary.