IMKA

ul M. Konopnickiej 6, 00-491 Warszawa

ul M. Konopnickiej 6, 00-491 Warszawa

Dyrektor Artystyczny Tomasz Karolak

Dyrektora zarządzający Wojciech Michałowski

Kasa: 22 339 05 20

rezerwacja@teatr-imka.pl

Impresariat/biuro: Katarzyna Biegalska, tel. 22 339 05 21/22

katarzyna.biegalska@teatr-imka.pl

sekretariat@teatr-imka.pl

kontakt z mediami/PR: Karolina Zawalska, karolina.zawalska@teatr-imka.pl

Paulina Kobus, paulina.kobus@teatr-imka.pl

 

www.teatr-imka.pl

Producent – Tomasz Karolak

Teatr prowadzony jest przez Fundację Odkrywcy Wyobraźni

Teatr IMKA Tomasza Karolaka powstał nieomal z dnia na dzień (wiosna 2010) i od razu stał się jednym z ulubionych miejsc teatralnych stolicy. Drogę miał twórca przetartą, bo tu przecież przed laty jako pierwsza zapaliła teatralne ognisko Montownia – nawet żartowano, że utonie w basenie, bo premiera otwarcia odbyła się w byłym basem w gmachu YMCA. Potem gospodarzem miejsca został Centralny Basen Artystyczny, a Montownia wróciła do bezdomności, teraz obok Basenu pracuje tu teatr Karolaka. Otwarcie napotkało na przeszkody niezależne (żałoba narodowa), ale odbyło się z hukiem – Mikołaj Grabowski wrócił do swego niegdysiejszego przeboju teatralnego i wystawił Opis obyczajów III. Potem teatr przypomniał nieśmiertelny Scenariusz dla nieistniejącego, lecz możliwego aktora instrumentalnego g Bogusława Schaeffera w kongenialnym wykonaniu Jana Peszka, a następna, wakacyjna premiera Sprzedawców gumek Hanocha Levina, ojca założyciela nowoczesnego teatru izraelskiego, potwierdziła ambicje młodego teatru. Ta osnuta mgłą poezji groteskowa opowieść o wymykającym się bohaterom szczęściu pod ręką reżysera Artura Tyszkiewicza znalazła odpowiedni styl: teatralny skrót, aktorskie doszlifowanie, szczególnie wyborne w roli Beli (Aleksandra Popławska).

Wkrótce Karolak otworzył scenę kameralną Teatru IMKA monologiem Ja Michała Siegoczyńskiego (wrzesień 2010, reżyseria autora) w wykonaniu Arkadiusza Jakubiuka, z prawdziwym impetem wchodząc na stołeczny rynek teatralny. Jego twórca deklarował:IMKA nie jest eksperymentalnym teatrem niszowym dla garstki, ani też nie jest teatrem bulwarowym, który ma widza wyłącznie zabawiać. Chcemy pokazać, że teatr, który mówi ważne rzeczy o dzisiejszym świecie i o nas samych jest skierowany do bardzo szerokiej publiczności”. Tak też się stało. Na dużej scenie Karolak zaprezentował dojrzałe artystycznie wizerunki nieodległej polskiej przeszłości w Wodzireju wg scenariusza filmowego Feliksa Falka (reż. Remigiusz Brzyk, 2011 ), inteligentnym powrocie do czasów PRL-owskiej stabilizacji, i Generale Jarosława Jakubowskiego (reż. Aleksandra Popławska i Marek Kalita, 2011) z docenioną tytułową rolą Kality, który porusza się, mówi, akcentuje zdania, gestykuluje, nosi mundur jak Generał, zmagając się z odpowiedzialnością wobec narodu, historii i najbliższych. Do osiągnięć Imki zaliczyć trzeba także Kopenhagę Michaela Frayna (reż. Waldemar Krzystek, 2012) z popisowymi rolami Jan Frycza i Adama Woronowicza, głęboki dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... intelektualny, trzymającą w napięciu opowieść z czasów narodzin bomby jądrowe

j, a także Kto się boi Virginii Woolf, drapieżny dramat psychologiczny Edwarda Albee’ego (reż. Mikołaj Grabowski) z poruszającymi rolami Iwony Bielskiej, Magdaleny Boczarskiej, Mikołaja Grabowskiego i Tomasza Karolaka.

Prawdziwym wydarzeniem stała się realizacja Dzienników wg Witolda Gombrowicza (reż. Mikołaj Grabowski, 2010). Gombrowicz, jeszcze lat temu dwadzieścia, o wcześniejszych czasach nie mówiąc, zadziwiał formą, językiem, pewną dziwnością. Teraz stał się językiem porozumienia, czymś naturalnym. Zwłaszcza w takim inteligentnym wykonaniu. W obsadzie Iwona Bielska, Magdalena Cielecka, Piotr Adamczyk, Tomasz Karolak, Andrzej Konopka, Jan Peszek, wszyscy wyśmienici, nie tylko w mistrzowskiej interpretacji ironicznych obserwacji Gombrowicza, ale i w finezyjnie opracowanym ruchu, tańcu, chórach i solach. Spektakl Grabowskiego to nieprzejednana krytyka polskiego zaścianka, Sienkiewiczowskiego „ku pokrzepieniu serc” i charytatywnych porywów serca, które są maską hipokryzji. Świetnie się tego słucha i ogląda ku przestrodze własnej i zbiorowej. Okazuje się, że teatr prywatny może dawać premiery nie tylko perfekcyjne skrojone, ale i do myślenia. Nie wszystkim ta sztuka się udaje, ale Karolakowi najwyraźniej tak.

Teatr zainicjował (i prowadzi) festiwal „Polska w Imce”, ukazujący spektakle zapraszane z różnych teatrów do siedziby IMKI, składające się na obraz współczesnej duchowości Polaków (programowo za festiwal odpowiada Jacek Cieślak). W jego ramach zaprezentowano m.in. Ziemię obiecaną w reżyserii Jana Klaty (Teatr Polski we Wrocławiu), Bitwę warszawską Pawła Demirskiego w reż. Moniki Strzępki (Stary Teatr w Krakowie), Lubiewo Michała Witkowskiego w reż. Piotra Siekluckiego (Teatr Nowy w Krakowie).

Wraz z Teatrem Łaźnia Nowa w Krakowie IMKA wyprodukowała trzy odcinki serialu teatralnego Klątwa, odcinki z czasu beznadziei Pawła Demirskiego w reżyserii Moniki Strzępki, utrzymanego w konwencji political fiction i horroru, zamierzonego jako demaskacja świata polityki, zbiorowych wmówień, intelektualnego uwiądu, obsesji i fobii. Premiera ostatniego, czwartego odcinka ma się odbyć na początku sezonu 2014/2015.