W zapowiedziach skromna wiosna teatralna w W-wie

Smak sensacji niesie zapowiedź Dybuka w Teatrze Żydowskim w reżyserii Mai Kleczewskiej. Żydowski najwyraźniej otwiera się na nową generację reżyserów. O tym, co nowego tej wiosny w Warszawie, piszą Katarzyna Michalik-Jaworska i Anna Leszkowska:

W ramach Jubileuszu 250 – lecia Teatru Narodowego, 22 maja zobaczymy Mszę za miasto Arras według Andrzeja Szczypiorskiego, monodram w wykonaniu Janusza Gajosa. Relacja uczestnika i świadka wydarzeń w średniowiecznym mieście Arras, a zarazem opowieść o ponadczasowych mechanizmach terroru, źródłach nietolerancji i fanatyzmu. O tyrani władzy i pułapkach życia w społeczności. O niszczącej sile jednomyślności. O wymiarach wolności. O jej braku. Adaptacja(łac. adaptare = przystosowywać), przystosowanie utworu li... sceniczna: Igor Sawin, opieka reżyserska: Piotr Cieplak, scenografia i światło: Andrzej Witkowski.

Teatr Dramatyczny 15 kwietnia premierowo wystawi sztukę Letnie osy kąsają nas nawet w listopadzie Iwana Wyrypajewa. To polska prapremiera w tłumaczeniu Agnieszki Lubomiry-Piotrowskiej i reżyserii Wojciecha Urbańskiego. Kto jest kochankiem Sary? Tego próbują się dowiedzieć jej mąż Robert i przyjaciel rodziny Daniel. Rozmowa tej trójki, która zaczyna się grą towarzyską, prowadzi do walki i całkowitego zrzucenia masek. Ścierają się pomysły na życie, wiara w Boga konfrontuje się z wiarą w psychologa i totalną niewiarą. Bohaterowie mówią o miłości, samotności i pustce w świecie wolności wyboru. Iwan Wyrypajew bawiąc się konwencjami teatralnymi i mnożąc znaki zapytania, wciąga widza w detektywistyczna zagadkę. Równocześnie – cały czas balansując między kiczem a poezją – zadaje najważniejsze pytania o sens życia. Występują: Katarzyna Herman, Witold Dębicki i Zdzisław Wardejn.

 

Teatr Ateneum 16 maja wystawi sztukę Wolfganga Hildesheimera Mary Stuart, w przekładzie Doroty Sajewskiej i reżyserii Agaty Dudy-Gracz. W obsadzie zobaczymy: Agatę Kuleszę, Paulinę Gałązkę, Przemysława Bluszcza, Wojciecha Brzezińskiego, Grzegorza Damięckiego, Bartłomieja Nowosielskiego i Tomasza Schuchardta. Na czerwiec zaplanowana jest premiera Nic się nie stało Wacława Holewińskiego w reżyserii Barbary Wiśniewskiej.

Teatr Powszechny od 16 do 18 kwietnia zaprasza na trzy premiery w cyklu zatytułowanym Praga. Między utopią a rozczarowaniem. Troje studentów reżyserii wyruszy na warszawską Pragę, szukając jej dzisiejszej tożsamości. W ramach warsztatów reżyserów i aktorów z mieszkańcami, powstaną trzy opowieści o współczesnej Pradze, jej tajemnicach, sprzecznościach, ewenementach. Będzie to też próba opisania tożsamości dzielnicy i uchwycenia jej zmienności.

  1. Minimum – reżyseria: Michał Salwiński, dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo...: Tomasz Szeląg, obsada: Eliza Borowska, Tomasz Chrapusta. Michał Salwiński stworzy spektakl wspólnie z mieszkańcami praskich osiedli, starając się wypracować opowieść alternatywną wobec dość stereotypowego postrzegania mieszczan jako ludzi żyjących wokół mitu posiadania. Będzie to eksperyment dotyczący zmiany stereotypowego wyobrażenia życia i obyczajów współczesnych mieszczan.

  2. Praga Horror Story reżyseria: Agata Baumgart, dramaturgia: Jan Burzyński, Jan Czapliński, obsada: Tomira Kowalik, Sławomir Pacek. Agata Baumgart bada fantazmat praski mocno osadzony w warstwie ezoteryki i lokalnego folkloru. Jej zamiarem jest stworzenie spektaklu w konwencji horroru. Będzie to próba zmierzenia się z mitem Pragi jako „gorszej” i niebezpiecznej dzielnicy.

  3. Wietnam/Warszawa – reżyseria: Aleksandra Jakubczak, dramaturgia: Krzysztof Szekalski, obsada: Karina Seweryn, Michał Czachor. Aleksandra Jakubczak zajęła się społecznością Wietnamczyków mieszkających w Warszawie i będzie próbowała opowiedzieć o ich życiu w tym mieście, odnosząc się do upadku i rozproszenia centrum życia imigrantów, jakim do niedawna był „Jarmark Europa”.

Teatr Polski na zbliżający kwartał przygotowuje dwie premiery. 18 kwietnia na Scenie Kameralnej zobaczymy Dziewczynki Ireneusza Iredyńskiego w reżyserii Bożeny Suchockiej. W obsadzie zobaczymy Maję Berełkowską, Izabelę Bukowską, Afrodytę Weselak, Ewę Domańską, Grażynę Barszczewską, Martę Alaborską, Martę Kurzak i Joannę Halinowską. A na 6 czerwca planowana jest premiera Emigrantów Sławomira Mrożka, której szczegóły objęte są jeszcze tajemnicą.

16 kwietnia na dużej scenie Teatru Polonia premiera brytyjskiej sztuki Happy now? w reżyserii Adama Sajnuka. Sztuka napisana przez Lucinde Coxon była najpierw wystawiona w Londynie, potem w Nowym Jorku. Oddaje realia świata i problemy mieszkańców dużych miast, umiejętnie wplatając w opowieści o relacjach między ludźmi ich wrażliwość, dylematy, współczesne wyzwania. Życie codzienne głównej bohaterki Kitty (w tej roli Maria Seweryn) to walka o równowagę między wolnością osobistą a rodziną, pracą i wiernością małżeńską. Jej męża (Bartłomiej Topa) bardziej interesują błędy interpunkcyjne uczniów niż własne małżeństwo. Małżeństwo Milesa i Bei (Katarzyna Kwiatkowska i Bartosz Opania) przechodzi jeszcze poważniejszy kryzys. Najszczęśliwszy wydaje się przyjaciel Kitty, Carl (Rafał Mohr), ale czy na pewno?

Mała scena Polonii 14 maja zaprasza na Porozmawiajmy po niemiecku w reżyserii Łukasza Kosa. Spektakl autorstwa Hanny Zach, oparty jest o pamiętnik piętnastoletniej Polki z czasów okupacji, który przedstawia życie w wojennej Warszawie z zaskakującej perspektywy. Na kilkudziesięciu stronach grubego zeszytu młoda mieszkanka stolicy, opisuje ponad dwa lata swojego życia w okupowanej przez Niemców Warszawie. Jest to pamiętnik dziewczyny, która wybiera życie, ponieważ nie godzi się na wojnę i na wszystkie jej konsekwencje. Jej postawa jest postawą buntu wobec wojny. Pamiętnik Hanny jest autentycznym i unikalnym  świadectwem dziewczyny miotającej się pomiędzy młodzieńczą miłością, pozbawioną jakichkolwiek kontekstów oraz powinnością córki wobec rodziców i powinnością młodej, dorastającej Polki wobec okupowanej ojczyzny. Równolegle do przedstawienia w Teatrze Polonia powstawać będzie także film telewizyjny, który reżyseruje Krzysztof Lang, a który opowiadać będzie o Hannie Zach oraz o tym, w jaki sposób jej niezwykły pamiętnik trafił do reżysera. Występuje: Zofia Wichłacz.

Za to w Och – Teatrze 28 maja premiera Truciciela, przewrotnego tekstu Erica Chappella, wyreżyserowanego przez Cezarego Żaka. To czarna komediaodmiana komedii współczesnej, której komizm polega na wyk... o tajemniczym zleceniu, które otrzymuje Vincent, zawodowy… truciciel. Na scenie Och-Teatru zobaczymy Małgorzatę Foremniak i Karolinę Gorczycę (aktorki grać będą w dublurze), Dorotę Pomykałę i Dorotę Segdę (w dublurze) oraz Mirosława Kropielnickiego, Henryka Niebudka i Cezarego Żaka. Kostiumy do spektaklu zaprojektuje Tomasz Ossoliński !

17 kwietnia na deskach Teatru Żydowskiego zobaczymy premierę Dybuka, opartego na należącym do klasyki dramatu(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... żydowskiego tekście Szymona An-skiego, będącym jidyszowym „Romeo i Julią”, ludową legendą opowiadającą o duszy zmarłego ucznia jesziwy, wcielającej się w ciało ukochanej. Maja Kleczewska i Łukasz Chotkowski nadają tej historii szersze znaczenie, czyniąc z niej opowieść o złamanym przymierzu pomiędzy narodami i powracającej pamięci. W tym kontekście szczególnie istotna staje się historia i przestrzeń Teatru Żydowskiego, wybudowanego w centrum przedwojennej dzielnicy żydowskiej i na terenie dawnego Getta warszawskiego. Dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... An-skiego zostaje poszerzony o historie mieszkańców getta, a także ofiar i ocalałych z Holokaustu. Obsada: Marcin Błaszak, Piotr Chomik, Genady Iskhakov, Magdalena Koleśnik (gościnnie), Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Izabella Rzeszowska, Wanda Siemaszko, Piotr Sierecki, Piotr Stramowski (gościnnie), Barbara Szeliga, Dawid Szurmiej, Gołda Tencer, Ewa Tucholska, Jerzy Walczak, Marek Węglarski.

Na 29 maja zaplanowany jest projekt pt. „Aktorzy żydowscy”. Dotyczyć ma kondycji aktora teatru kultywującego tradycję i kulturę mniejszości. Annę Smolar interesują prywatne historie aktorów, którzy stali się pracownikami Teatru Żydowskiego, dlaczego wybrali ten teatr, jaką mają misję. Projekt zostanie zaprezentowany na małej scenie.

Teatr Kamienica 12 kwietnia proponuję premierę skierowaną do dzieci. Brzechwa dla dzieci – Prot i Filip w reżyserii Sebastiana Skoczeń i Tomasza Korczyka to interaktywny i edukacyjny spektakl oparty o najsłynniejsze wiersze Jana Brzechwy. Za pomocą dramy pedagogicznej aktorzy wprowadzają dzieci w magiczny, bajkowy świat i udowadniają, że bajka może być realna. Obsada: Sebastian Skoczeń, Tomasz Korczyk/ Piotr Makarski.

Teatr XL 15 maja zaprasza na premierę spektaklu Victorii Vascari Życie mamusią pisane w reżyserii  Andre de la Cruz. Sztuka osadzona jest we współczesnych realiach. Jacek- mężczyzna w średnim wieku, próbuje wyrwać się z tłamszącej go relacji z rodzicielką, jednak poczucie winy, podsycane przez Jadwigę, nie pozwala mu odciąć pępowiny. Całe życie spędzone pod dyktando matki doprowadziło do tego, że mężczyzna jest człowiekiem bez tożsamości. Walcząc o siebie, wdaje się w relację z kobietą. Kobieta ma utożsamiać niezależność Jacka, być przeciwwagą dla sił i wpływów matki. ale  jest ona osoba pozbawiona właściwości. Jacek nie odważyłby się na związek z kobietą z charakterem. Jadwiga manipuluje synem, ale odbierając mu prawo do miłości, daje jednocześnie sobie przyzwolenie na związek z Antonim- listonoszem bigamistą.W sztuce przenikają się dwa światy. Skrajnych emocji i napięć będący wynikiem relacji Jadwigi i Jacka, oraz język naiwności, naznaczony humorem, będący przeciwwagą dla ciężaru dramatycznego układu między matką a synem. Nie zabraknie zaskakujących rozwiązań reżyserskich. To wszystko zapewni widzowi potężną dawkę śmiechoterapii, ale i przemyśleń. Występują: Miriam Aleksandrowicz, Izabela Górska, Patryk Pawlak, Robert Kibalski.

Katarzyna Michalik-Jaworska

 

Teatr Wielki – Opera Narodowa Warszawa

W drugim kwartale 2015 (w maju i czerwcu) w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej odbędą się premiery pięciu oper oraz jednego baletu.

Pierwsza premiera – 9. maja – to Powder Her Face – opera kameralna (w dwóch aktach i ośmiu scenach) Thomasa Adesa z librettem Philipa Henshera. Jest to polska premiera i premiera obecnej inscenizacji (prapremiera – 1.07.1995 na Cheltenham Festival). Opera Powder Her Face jest wystawiana w koprodukcji z Théâtre de la Monnaie w Brukseli i przeznaczona tylko dla widzów dorosłych.
Thomas Adès jest w Polsce prawie nieznany, choć jego kariera kompozytorska na scenie anglosaskiej jest jedną z najbłyskotliwszych w ostatnim ćwierćwieczu. Pierwowzorem głównej bohaterki Powder Her Face była Margaret, księżna Argyll — piękna celebrytka, która zasłynęła z gorszących ekscesów w trakcie procesu rozwodowego, wszczętego przez jej arystokratycznego małżonka.

Kameralna kompozycja 24-letniego Adèsa, utrzymana w duchu weillowskiej opery kabaretowej, nosi wszystkie rozpoznawalne cechy muzyki genialnego londyńczyka: harmoniczne wyrafinowanie, formalny zmysł, niewyczerpaną inwencję w żonglowaniu muzycznymi konwencjami. Chociaż na kartach tej partytury artysta lubi przespacerować się pod ramię z Schubertem, Bergiem czy Brittenem, to niejedną perłę odnajdą też wielbiciele Astora Piazzolli.

Kogo komplementy pod adresem Adèsa nie przekonały, może do Powder Her Face przyciągnąć wzmianka o arii „fellatio”, zachłannie wymruczanej przez Księżnę przy nieodzownej asyście hotelowego boya. Ten szybki numer, który stał się emblematem całego muzycznego majstersztyku kompozytora, jest chyba najlubieżniej wypomadowaną sceną w historii operowego gatunku.

Spektakl pod muzycznym kierownictwem Alejo Péreza został wyreżyserowany przez Mariusza Trelińskiego, twórcą scenografii jest Boris Kudlicka, kostiumy autorstwa Marka Adamskiego, a choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... – Tomasza Wygody.

 

Casanova w Warszawie

Polski Balet(łac. ballare = tańczyć), 1. widowisko taneczne, którego... Narodowy mający swoją siedzibę w TWON przedstawi 28.05.15 prapremierę dwuaktowego baletu w choreografii(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... Krzysztofa Pastora do muzyki Wolfganga Amadeusa Mozarta – Casanova w Warszawie. Autorem libretta (na motywach pamiętników Giacomo Casanovy) jest Paweł Chynowski. Scenografię i kostiumy zaprojektował Gianni Quaranta, światła – Daniele Nannuzzi, a orkiestrą dyryguje Jakub Chrenowicz.

Postać Casanovy ma polski epizod(gr. epeisódios = wtrącony), 1. scena w dramacie, niemają... – legendarny kochanek spędził u nas kilka miesięcy na przełomie lat 1765 i 1766. Obracał się w najlepszym towarzystwie, także króla Stanisława Augusta. Uczestniczył w warszawskim życiu teatralnym, szczególnie często bywał w gronie artystów królewskiego zespołu baletowego. Był świadkiem oficjalnych i zakulisowych wydarzeń pierwszego sezonu polskiej sceny publicznej w Operalni Saskiej. Adorował konkurujące ze sobą włoskie baleriny: Annę Binetti, Caterinę Gattai i Teresę Casacci. Oklaskiwał występy młodego Charlesa Le Picqa, zwanego „Apollem Tańca” europejskiej sceny baletowej. Wdał się w konflikt i pojedynek z faworytem króla, hrabią Ksawerym Branickim. A wszystko to opisał barwnie w swoich kultowych pamiętnikach.

Projekt „P“

Na zamówienie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej dwoje młodych kompozytorów – Sławomir Kupczak i Katarzyna Głowicka skomponowali opery kameralne – Voyager (z muzyką i librettem Sławomira Kupczaka) oraz Requiem dla ikony (muzyka Katarzyny Głowickiej, libretto – Krystian Lada). Ich prapremiera odbędzie się 22 maja 2015. Spektakl wyreżyseruje Michał Borczuch, autorką scenografii i kostiumów jest Dorota Nawrot, świateł – Jacqueline Sobiszewski, a dyrygować będzie Bassem Akiki.

Sławomir Kupczak stosuje w swej muzyce media elektroniczne i skłania się ku branym od razu w nawias gestom neoromantycznym. Swego Voyagera, zrealizowanego z Michałem Borczuchem, zaliczanym dziś do ścisłej czołówki młodego teatru polskiego, nazwał prowokacyjnie „operą romantyczną”. Fragmenty najcenniejszych tekstów kulturowych wystrzelonych w przestrzeń kosmiczną na pokładzie tytułowej sondy, które przetrwają zapewne cały układ słoneczny, stają się pretekstem do postawienia ludzkości diagnozy dalekiej od optymizmu.

Katarzyna Głowicka jest znana z budowania dźwiękowych głębokich przestrzeni i intrygujących połączeń dźwięków klasycznych z ambient minima. W Requiem dla Ikony opowie o relacji Jackie Kennedy i Rona Galella — legendarnego amerykańskiego paparazzo. Inspirowane archiwalnymi dokumentami i zdjęciami libretto Krystiana Lady, muzyka na żywe instrumenty, głos i elektronikę, wreszcie moda i taniec złożą się na fascynujący portret jednej z ikon XX wieku.

Wilhelm Tell

Sezon 2014/15 zakończy Wilhelm Tell Gioacchino Rossiniego, którego premiera odbędzie się 21.06.15. Wilhelm Tell to opera w czterech aktach (libretto – Victor-Joseph Étienne de Jouy, Hippolyte-Louis-Florent Bis. Obecna inscenizacja miała premierę 12.09.2014 w Welsh National Opera w Cardiff. Jest to koprodukcja z dwoma teatrami: Welsh National Opera oraz Grand Théâtre de Genève. Reżyserem opery jest David Pountney, autorem scenografii – Raimund Bauer, kostiumów – Marie-Jeanne Lecca, reżyserii świateł – Fabrice Kebour, a choreografię(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... stworzył Amir Hosseinpour. Dyryguje Andriy Yurkevych.

Wilhelm Tell jest bezsprzecznie najbardziej dopieszczoną partyturą Gioacchino Rossiniego. Poświęcił na nią bez mała pół roku, czym ustanowił swój prywatny rekord, ponieważ inne opery pisywał zwykle w kilka tygodni. Ta opowieść o szwajcarskim bohaterze narodowym, jest dziełem romantycznym, w którym przyroda subtelnie konsonuje ze stanami ducha walczących o wyzwolenie powstańców. Muzyczną charakterystykę Szwajcarii dokonaną przez Rossiniego przy użyciu motywów naśladujących jodłowanie (tzw. ranz des vaches) odczytać można przy okazji jako hołd złożony napisanej 20 lat wcześniej Symfonii Pastoralnej Beethovena zmarłego kilkanaście miesięcy wcześniej. Ale Wilhelm Tell, jak na arcydzieło przystało, zwrócony był nie tylko wstecz, ale również ku przyszłości, przecierając szlak dla bujnego rozwoju francuskiej grand opéra.

 

 

 

 

 

 

 

Anna Leszkowska

Więcej – http://teatrwielki.pl/

Dodaj komentarz