ŚMIERĆ I DZIEWCZYNA, CZYLI DRAMATY KSIĘŻNICZEK

Jelinek demaskuje polityczną podszewkę panującego antyfeminizmu, co wyjątkowo silnie objawia przedstawienie w Dramatycznym: śmieszne i okrutne zarazem. Autorki osiągają cel kompromitacji życia społecznego, łamiąc wszelkie konwencje, m.in. zakłócając resztki ocalałej świadomości podziału przestrzeni teatru na widownię i scenę, mieszając wideo, animacje, teatr żywego planu, demonstracyjnie pokazując zmiany dekoracji i rzeczywiste relacje między aktorami i technikami, a także widzami, słowem, komplikując co tylko się da i podając zarazem w wątpliwość. Całość puentuje wystylizowany pokaz męskiej dumy efeba w wykonaniu Piotra Polaka.

 

Śmierć i dziewczyna, czyli dramaty księżniczek Elfriede Jelinek, tłum. Mateusz Borowski, Małgorzata Sugiera, dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo... projektu Dorota Sajewska, przestrzeń wizualna Anna Baumgart, konstrukcja przestrzeni Mariusz Guglas, produkcja Sławomir Adamko, premiera 6 czerwca 2009

 

Dodaj komentarz