IX 1992

Wrzesień 1992

 

29 września

PAN JOWIALSKI Aleksandra Fredry, reż. Kazimierz Dejmek, scenografia Anna Sekuła, oprac. muz. Anna Płoszaj, w roli Szambelana Zbigniew Zapasiewicz, Teatr Polski [48 x, 21021]. Premiera zamknięta 30 lipca.

 

Spektakl mierzony na jubileusz teatru dwusetną rocznicę urodzin Fredry wywołał falę zachwytów i połajanek, oskarżany o staroświecczyznę i chwalony za stylizację. Prawdziwych znawców usatysfakcjonował: „Zapewne trzy cele wytknął sobie Kazimierz Dejmek przy obecnej realizacji „Pana Jowialskiego”. Pierwszy, to wywołanie nieustannego a mądrego śmiechu. Drugie zadanie, to szybki ruch sceniczny (…) Trzeci cel, to stworzenie szans dla aktorów. Przykładem może być Szambelan w ujęciu Zbigniewa Zapasiewicza. Widziałem w tej roli Aleksandra Zelwerowicza, który tak gęsto szarżował, że postać wyglądała na głupca czy błazna. Zapasiewicz jest jakby zdumiony światem, pogrążony w mroku własnej osobowości. Anna Seniuk jako Szambelanowa unika tonów, których nie żałowała jej poprzedniczka, Irena Eichlerówna. Jest tyle drapieżna, co ambitna, Bogdan Baer, to Jowialski zakochany w śmiechu. Damian Damięcki jest Januszem zakłopotanym, ale nie bezmyślnym [Wojciech Natanson, „Życie Warszawy” nr 245, 14 października 1992].

 

19 września

ŚMIERĆ I DZIEWCZYNA Ariela Dorfmana, tłum. Małgorzata Semil, reż. Jerzy Skolimowski, scenografia Krystyna Kamler, produkcja Gene Gutowski przy współpracy Teatru Studio, Teatr Studio 32 x, 7941].

 

 

 

Opublikowany w 1992

Dodaj komentarz