III 1990

Marzec 1990

 

 

31 marca

Andrzej Wajda rezygnuje z kierownictwa artystycznego Teatru Powszechnego, od 1 kwietnia dyrektorem artystycznym zostaje Maciej Wojtyszko.

 

30 marca

WYZWOLENIE-WYSPIAŃSKI-NORWID, inscenizacja Adama Hanuszkiewicza, muz. Jacek Kaczmarski, Andrzej Kurylewicz, Teatr Nowy [16 x, 3 944].

 

Krytycy nie zostawiają na spektaklu suchej nitki, tylko Wanda Zwinogrodzka zachowuje poczucie humoru: „Gorzka ironia Wyspiańskiego przyjmuje postać wesołej, żakowskiej bufonady” [„Gazeta Wyborcza” 1990 nr 92], ale frekwencja słabnie, ok. 80 %.

 

BROADWAY RÓG LITEWSKIEJ Antoniego Marianowicza, Janusza Minkiewicza, reż. Witold Filler, scenografia Małgorzata Treutler, muz. Leonard Bernstein i in., kier. muz. Czesław Majewski, choreografia(gr. choreia = taniec + grapho = piszę), sztuka tworzenia u... Witold Gruca, Teatr Syrena [25 x, 10 260].

 

29 marca

TANGO Sławomira Mrożka, reż. Kazimierz Dejmek, scenografia Krzysztof Pankiewicz, układ tańca Emil Wesołowski, Teatr Polski [22 x, 11 498].

 

Mimo wybornej obsady spektakl nie zachwycał krytyków, ale szedł 86 razy przy niezłej frekwencji. Niemal 50-letni Artur (w tej roli świetny Damian Damięcki) był tym razem dwuznacznym, bo spóźnionym buntownikiem.

 

26 marca

CZERWONY STOLICZEK wg Jana Brzechwy, scenariusz i reż. Andrzej Strzelecki, oprawa plast. Ewa Czarniecka-Strzelecka, kier. muz. Jerzy Satanowski, współpr. muz. Jan Raczkowski, choreografia Janusz Józefowicz, kier. lit. Zuzanna Olbrychska; spektakl z gościnnym udziałem m.in. Daniela Olbrychskiego i Michała Bajora, Teatr Rampa [33 x, 10 317].

 

17 marca

HALO, TO JA Toma Kempinskiego, tłum. Zofia Chądzyńska, reż. Robert Gliński, scenografia Marek Lewandowski, Teatr Powszechny, Mała Scena [20 x, 2 571].

 

Przeciętna sztuka ożyła dzięki Joannie Żółkowskiej i Mariuszowi Benoit i reżyserowi, który „dowodzi, że nie ma w teatrze nic bardziej nudnego i jałowego niż trzymanie się konwencji. Dlatego w pewnym momencie pozwala sobie na całkowite jej zlekceważenie, aktorom zaś na odejście od męczącej maniery prowadzenia całego dialogu przez telefon [Maciej Nowak „Solidarność” nr 15, 15 kwietnia1990].

 

WARIACJE NA ZADANY TEMAT: SONATA JESIENNA Ingmara Bermana, tłum. Zygmunt Łanowski; BYŁAM GOETHEGO GRUBSZĄ POŁOWĄ Christine Bruckner, tłum. Krystyna Michałowska; reż. Romuald Szejd, scenografia Marcin Stajewski, Scena Prezentacje.

 

KOCHANEK Harolda Pintera, tłum. Bolesław Taborski, reż. Szczepan Szczykno, scenografia Zofia de Ines, Teatr Za Daleki.

 

9 marca

NASZE MIASTO Thortona Wildera, tłum. Julia Ryska, reż. Paweł Pochwała [warsztat reżyserski PWST], scenografia Teresa Działak, opr. muz. Katarzyna Nowakowska, Teatr Dramatyczny [22 x, 5439].

 

 

Opublikowany w 1990

Dodaj komentarz