II 1989

Luty 1989

 

 

27 lutego

ROXY Barry’ego Connersa, tłum. i teksty piosenek Maria Czubaszek, reż. Tadeusz Pluciński, scenografia Antoni Tosta, muz. Czesław Majewski, dyrygent Marek Klimczuk, Teatr Syrena [33 x, 16 026].

 

25 lutego

AUDIENCJA, PROTEST Vaclava Havla, tłum. Andrzej Sławomir Jagodziński, reż. Feliks Falk, scenografia Krzysztof Baumiller [wznowienie wystawienia z roku 1981], Mała Scena, Teatr Powszechny [70 x, 21 774].

 

„Reżyser Feliks Falk jest przede wszystkim filmowcem. I tę proweniencję widać w stylistyce przedstawienia. Charakterystyczne jest dopracowanie każdego niuansu mimicznego, jak gdyby aktorzy grali przed kamerą, a nie przed widzem. Ta metoda, dzięki niewielkim rozmiarom sali Teatru Powszechnego, sprawdza się” [Krzysztof Glogowski, „Kierunki” 1989 nr 12].

 

NAGRODY:

im. Aleksandra Zelwerowicza i Prezydenta m. st. Warszawy dla Kazimierza Kaczora za rolę Browarnika.

 

17 lutego

KARTOTEKA Tadeusza Różewicza, reż. Zbigniew Brzoza, Maciej Cirin, Szczepan Szczykno, Jarosław Kilian, opieka artystyczna Tadeusz Łomnicki (również w roli Bohatera), scenografia Aleksandra Semenowicz, muzyka Zbigniew Bagiński, ruch sceniczny Jan Śmielański, Teatr Studio, Malarnia [13 x, 2 333]

 

Dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... podzielony został (umownie) na cztery odcinki, przygotowywane odrębnie przez czterech młodych reżyserów. Ta zaznaczona w programie, bo nie rzucająca się w oczy (i słusznie) w samym spektaklu, segmentacja porządkuje „Kartotekę” poniekąd wbrew intencjom autora. Część I (To jest moja ręka) – to dramat okresu dojrzewania, świadectwo obcości rodzinnej i wychowawczej, część II (Czuję obcego) to dramat nieporozumień społecznych, część III (Żona, żonie) to przede wszystkim dramat płci i część IV (Trzy metry czterdzieści osiem centymetrów) to dramat umierania. Każda z części ma swoje zdarzenie probiercze. „Kartoteka” została „napisana” od nowa: tym razem wprawna ręka wprowadziła ład do rozsypanych fiszek. Kolejny kompromis? Raczej rezultat struktury utworu, dającej możliwość tasowania fiszek” [Tomasz Miłkowski, „Kultura” 1989 nr 12].

 

NAGRODY:

Prezydenta m.st. Warszawy dla Tadeusza Łomnickiego za rolę Bohatera.

 

10 lutego

KUBUŚ FATALISTA Denisa Diderota, tłum. Tadeusz Boy-Żeleński, scenariusz Witold Zatorski, reż. Zbigniew Zapasiewicz (również w roli Pana), scenografia Jerzy Grzegorzewski, kostiumy Krystyna Kamler, muzyka Stanisław Radwan, układ pojedynków Tomasz Grochoczyński, w roli Kubusia Mieczysław Morański, Teatr Dramatyczny [42 x, 23 870].

 

Kubuś Fatalista potwierdza słuszność uporu dyrektora, aby lansować i przedstawiać tych młodych na scenie. Widać, że niewątpliwie z biegiem dni mogą oni stworzyć zgrany zespół tego teatru (…)” [Agnieszka Baranowska, „Kultura”, 12 kwietnia 1989].

 

 

 

Opublikowany w 1989

Dodaj komentarz