Wojciech Siemion nie żyje

 

W Warszawie, po tragicznym wypadku drogowym, zmarł wybitny aktor Wojciech Siemion, twórca nowoczesnego teatru jednego aktora, znawca poezji i sztuki, zawsze pełen entuzjazmu i wiary w słowo.

Klub Krytyki Teatralnej

 

WOJCIECH SIEMION

(1928-2010)

 

 

Aktor teatralny i filmowy, reżyser, scenarzysta, pedagog, pisarz, znawca sztuki, wieloletni wykładowca warszawskiej PWST, założyciel i dyrektor Teatru Stara Prochownia w Warszawie (1972-2002), twórca Wiejskiego Muzeum Sztuki w Petrykozach.
Urodził się 30 lipca 1928 roku w Krzczonowie, na Lubelszczyźnie. Przez trzy lata studiował na Wydziale Prawa lubelskiego UMCS (1947-50), uczęszczał na zajęcia do Studia Dramatycznego Karola Borowskiego. W 1951 roku ukończył warszawską PWST.

Na scenie debiutował jako amator w inscenizacji „Krakowiaków i Górali w teatrze kaliskim (1946). Po dyplomie był aktorem wielu, głównie stołecznych teatrów (Ateneum, Młodej Warszawy, Komedia, Narodowego, Powszechnego i Ludowego). Przez pewien czas po studiach pracował w Szczecinie, krótko we Wrocławiu, a gościnnie występował w całej Polsce. W latach 60. występował w STS-ie, gdzie stworzył m.in. legendarny spektakl „Wieża malowana” (1959). Występował także w kabarecie „Pod Egidą”. Stworzył wiele znaczących kreacji teatralnych („Chochoł” w „Weselu” Stanisława Wyspiańskiego, 1962 w warszawskim Teatrze Powszechnym, Józef w „Żywocie Józefa” Mikołaja Reja, 1965, Teatr Narodowy, rola tytułowa w „Śmiesznym Staruszku” Tadeusza Różewicza, 1969 w Teatrze Polskim we Wrocławiu, Bohater w „Kartotece” Tadeusza Różewicza, 1973 w Teatrze Małym w Warszawie, Grabiec w „Balladynie”, 1974 w Teatrze Narodowym, sławą okrywając się szczególnie jako wybitny interpretator monodramów, m.in. „Zdrada”, „Wowro”, „Jak to było naprawdę”, „Mironczarnia”.

Ma za sobą ponad 100 ról filmowych – zadebiutował na ekranie już w roku 1953 w filmie „Załoga” Jana Fethke, grał w filmach Stanisława Różewicza (Świadectwo urodzenia”), Andrzeja Munka („Eroica”, „Zezowate szczęście”), Jerzego Passendorfera („Zamach”), Stanisława Barei („Poszukiwany, poszukiwana”), Andrzeja Wajdy („Ziemia obiecana”) i in.

Wojciech Siemion został uhonorowany wieloma nagrodami i odznaczeniami państwowymi, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1959), orderem Zasłużony Działacz Kultury (1982), nagrodą specjalną Ministra Obrony Narodowej w dziedzinie teatru i filmu „za całokształt teatralnej i filmowej twórczości artystycznej, szczególnie za kreacje związane z tradycjami Wojska Polskiego” (1988), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1989) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w pracy artystycznej” (2000). W 1975 roku został uhonorowany nagrodą Ministra Kultury i Sztuki I stopnia „za wybitne osiągnięcia aktorskie, a zwłaszcza popularyzowanie poezji ludowej”. Cztery lata później, w staropolskim dworku w Petrykozach, w którym mieszka od 40 lat, utworzył Wiejską Galerię Sztuki. Jest także laureatem Nagrody Klubu Krytyki Teatralnej im. Tadeusza Żeleńskiego-Boya za twórczą interpretację folkloru w spektaklu „Wieża malowana” (1962). W latach 80. zainteresował się polityką. W 1983 roku wszedł w skład rady krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. W latach 1985-1989 z ramienia PZPR poseł na Sejm PRL IX kadencji. Od 1998 do 2002 i ponownie od 2007 roku zasiada w sejmiku mazowieckim, reprezentując Polskie Stronnictwo Ludowe.

Wojciechowi Siemionowi poświęcił książkę wspomnieniową „O Wojtku Siemionie” Józef Pless (2008), a w roku ubiegłym ukazała się monografia jego teatru jednoosobowego „Teatr Siemion” Tomasza Miłkowskiego, wydana staraniem Wrocławskiego Towarzystwa Miłośników Teatru.

 

 

 

Dodaj komentarz